به گزارش اکوایران به نقل از اطلاعات آنلاین، این ابتکار نشان دهنده نگرانی فزایندهای است که حسگرهای مادون قرمز موجود در اف-۱۵ دیگر عملکرد لازم برای رقابت با جنگندههای چینی را که به طور فزایندهای پیچیده شدهاند در محیطهای نبرد هوایی بسیار رقابتی و تا حد کمتری جنگندههای جدیدتر روسی ارائه نمیدهند. برخلاف رادارهای معمولی که امواج رادیویی منتشر میکنند و میتوانند هواپیماهای دشمن مجهز به گیرندههای هشدار راداری را شناسایی کنند، یک IRST غیرفعال علائم حرارتی تولید موتورها و بدنه هواپیما را تشخیص میدهد.
سنسورهای مادون قرمز به طور غیرفعال گرمای ساطعشده از اگزوز موتور، اجزای داغ توربین، پوسته گرمشده ناشی از اصطکاک آیرودینامیکی و همچنین محفظههای تسلیحات و سایر سیستمهای داخلی گرم را تشخیص میدهند. از آنجا که شکلدهی پنهانکارانه تأثیر کمی بر تشعشعات مادون قرمز دارد، هواپیمایی با سطح مقطع راداری بسیار کوچک همچنان میتواند یک اثر حرارتی قابل تشخیص ایجاد کند. IRSTها همچنین به جنگندهها اجازه میدهند اهداف را بدون آشکار کردن موقعیت خود، شناسایی، ردیابی و بالقوه با آنها درگیر شوند. حسگرهای مادون قرمز غیرفعال نیز در برابر جنگ الکترونیکی و اختلال راداری بسیار کمتر آسیبپذیرند و این امر آنها را با اشباع شدن میدانهای نبرد مدرن از سیستمهای حمله الکترونیکی، به ویژه در صحنه اقیانوس آرام، به طور فزایندهای ارزشمند میکند.
پاد لژیون فعلی نیروی هوایی ایالات متحده که حامل حسگر مادون قرمز AN/ASG-34 است، سال 2022 در واحدهای جنگنده F-15C/D وارد خدمت عملیاتی شد. گرچه این پاد قابلیتهای تشخیص غیرفعال جنگنده را بسیار بهبود بخشید، اما دارای چند نقص است. این پاد ایستگاه مرکزی هواپیما را اشغال میکند و انعطافپذیری برای حمل سوخت یا سلاح را کاهش میدهد، در حالی که آزمایش پرواز محدودیتهای مانور و سایر محدودیتهایی را شناسایی کرد که مانع از برآورده شدن کامل الزامات عملیاتی سیستم میشد. انتظار میرود برنامه جدید بر روی F-15EX Eagle II تمرکز کند که معماری ماموریت دیجیتال مدرن آن پتانسیل بسیار بیشتری برای ادغام یک حسگر مادون قرمز داخلی و کاملاً فیوزشده ارائه میدهد. با وجود فقدان قابلیتهای پنهانکاری، F-15EX از بسیاری جهات توانمندترین نوع جنگنده در جهان غرب است و تنها با F-35 که بر مجموعهای بسیار متفاوت از قابلیتها تأکید دارد، رقیب است.
بویینگ پیش از این چیزی را که ظاهراً یک IRST نصبشده در دماغه در جلوی کابین خلبان بود، نشان داده بود که F-15EXهای آینده میتوانند به جای تکیه بر یک غلاف خارجی، یک حسگر یکپارچه دریافت کنند. این پیکربندی میدان دید وسیعتری را فراهم، از خطاهای آیرودینامیکی جلوگیری و نقاط سخت خارجی را برای سلاحهای اضافی یا مخازن سوخت را حفظ میکند. جنگندههای شوروی از اوایل دهه 1980 سیستمهای IRST خود را ادغام کردهاند که با MiG-29 و Su-27 آغاز شد و جنگندههای آمریکایی هم در دهه 2010 با F-35 و F-18E Block 3 این کار را آغاز کردند.
سیستمهای IRST به ویژه در اقیانوس آرام، جایی که استقرار F-15EX در ابتدا متمرکز خواهد بود، بسیار حیاتی تلقی میشوند، زیرا چین همچنان به تهیه جنگندههای پنهانکار پیشرفته بسیار سریعتر از هر کشور دیگری ادامه میدهد. این موارد شامل J-20 و همتای سبکتر جدید آن J-35 و همچنین حداقل دو نوع جنگنده نسل ششم است که قرار است اوایل دهه 2030 وارد خدمت شوند. نیروی هوایی ایالات متحده ممکن است در حال برنامهریزی برای جفت کردن جنگندههای F-15EX با هواپیماهای جنگ الکترونیک پیشرفته، مانند EA-18G، باشد تا توانایی جنگندههای پیشرفته چینی در هدف قرار دادن آنها در بردهای بلند یا متوسط را محدود کند و به هواپیماهای آمریکایی اجازه دهد در بردهای کوتاهتر درگیر شوند، جایی که فقدان قابلیتهای پنهانکاری آنها کمتر یک نقطه ضعف خواهد بود. با این حال، به میدان فرستادن بزرگترین ناوگان «رادار پرنده» AEW&C با وزن متوسط و سنگین جهان توسط چین، ممکن است امکان اجرای این رویکرد را محدود کند.
