طی سالهای اخیر، بازار از کالاهای برند و لوکس فاصله گرفته و به سمت اشباع با محصولات اقتصادی، عمدتاً ساخت چین و مبتنی بر تولید انبوه حرکت کرده است.
شکاف عمیق میان واردات و صادرات، نشاندهنده وابستگی ساختاری این صنعت به خارج و نبود مزیت رقابتی در زنجیره تولید داخلی است؛ تصویری که در دادههای تجمیعی صادبرد به وضوح قابل ردیابی است.
تا پایان ۹ ماهه ۲۰۲۵، ارزش واردات دستگاههای تهویه مطبوع به حدود ۲۸۹ میلیون دلار رسیده و پیشبینی میشود تا پایان سال از رکورد ۳۸۵ میلیون دلار عبور کند.
در مقابل، صادرات در مقایسه با واردات ناچیز بوده و عمدتاً به پروژههای خاص یا سفارشهای محدود اختصاص دارد.
نتیجه این ساختار، یک تراز تجاری با کسری شدید و مزمن است؛ به طوری که به ازای هر یک دلار صادرات، حدود ۶۰ دلار واردات انجام میشود.
این نسبت ۶۰ به یک، نشاندهنده یک عدمتعادل پایدار در این بازار است که بررسی دقیق آن برای فعالان تجاری اهمیت بالایی دارد.
در حوزه شرکای تجاری، واردات دستگاههای تهویه مطبوع تقریباً در انحصار یک ساختار دوقطبی است: چین با سهم حدود ۶۰ درصد و امارات متحده عربی با ۳۲ درصد، بازار را در اختیار دارند و ترکیه تنها رقیب کیفی با فاصله زیاد در رتبه بعدی است.
در سمت صادرات، وابستگی ۵۰ درصدی به عراق به عنوان بازار انبوه و ارزان قیمت مشهود است و همزمان، ونزوئلا در حال ظهور بهعنوان یک مشتری استراتژیک برای کالاهای پروژهای و گرانقیمت است.
اطلاعات دقیقتر، در https://sadboard.com در دسترس است.
