در میانه یک آتشبس شکننده و فضایی پر از ابهام سیاسی، بار دیگر بحث از یک مسیر تازه برای مذاکرات ایران و آمریکا مطرح شده است؛ مسیری که اینبار با یک پیشنهاد سهمرحلهای از سوی تهران در کانون توجه قرار گرفته است. بر اساس گزارشهایی از منابعی مانند المیادین و آکسیوس، ایران از طریق میانجیگری پاکستان طرحی را ارائه کرده که در آن، ابتدا توقف کامل درگیریها و تثبیت امنیت منطقهای دنبال میشود. در مرحله دوم، موضوع حساس تنگه هرمز بهعنوان یک گره ژئوپلیتیکی و اقتصادی وارد مذاکرات میشود و در نهایت، پرونده هستهای در مرحله سوم مورد بررسی قرار میگیرد.
در سوی مقابل، گزارشهایی از جمله نیویورک تایمز نشان میدهد دونالد ترامپ نسبت به آخرین پیشنهاد ایران درباره بازگشایی تنگه هرمز و پایان تنشها رضایت چندانی ندارد و همچنان بر یک توافق سریع و مستقیم تأکید میکند؛ موضوعی که شکاف میان «دیپلماسی مرحلهای» و «توافق حداکثری فوری» را پررنگتر کرده است.
در گفتوگویی با کوروش احمدی، دیپلمات پیشین، او این مدل مرحلهای را در عین جذابیت اولیه، دارای ریسک طولانی شدن مذاکرات و افزایش بلاتکلیفی اقتصادی در ایران توصیف میکند. به گفته او، سرعت در رسیدن به توافق و خروج از وضعیت تعلیق برای اقتصاد ایران یک ضرورت جدی است.
در نهایت، به نظر میرسد آینده این طرح سهمرحلهای به میزان انعطاف طرفین و توان عبور از اختلافات بنیادین گره خورده است.
