سفر دونالد ترامپ به چین در یکی از حساسترین مقاطع تنش میان تهران و واشنگتن انجام میشود؛ زمانی که آتشبس شکننده میان دو طرف همچنان برقرار است و تنگه هرمز به یکی از پرتنشترین نقاط ژئوپلیتیکی جهان تبدیل شده است. در چنین شرایطی، این پرسش مطرح است که آیا پکن صرفاً نقش یک ناظر محتاط را ایفا خواهد کرد یا به بازیگری فعالتر در مدیریت بحران ایران و آمریکا تبدیل میشود؟
چین از یکسو بزرگترین خریدار نفت ایران و بازیگری کلیدی در اقتصاد خلیج فارس است و از سوی دیگر، نمیخواهد روابط پیچیده خود با آمریکا و کشورهای عربی را به خطر بیندازد. همین وضعیت، پکن را در موقعیتی کاملاً متوازن اما حساس قرار داده است.
در این میان، تنگه هرمز به نقطه اتصال اصلی همه این معادلات تبدیل شده؛ جایی که ایران، آمریکا و چین هر یک با منطق متفاوتی در حال مدیریت بحران هستند. نتیجه این رقابت، نه صلح کامل است و نه جنگ فراگیر؛ بلکه وضعیتی از تعلیق شکننده و فرسایشی است.
