یکی از مهم‌ترین ابزارهای فشار، قیمت نفت بود. برخلاف برخی پیش‌بینی‌ها درباره نفت ۱۵۰ یا ۲۰۰ دلاری، قیمت بسیار بالا لزوماً به نفع ایران نیست؛ زیرا می‌تواند موجب کاهش تقاضا و افزایش انگیزه تولید نفت شیل در آمریکا شود.
از همان ابتدای جنگ، برآورد من این بود که اگر قیمت نفت بتواند چهار فصل متوالی بالای ۸۵ دلار بماند، به هدف موردنظر رسیده‌ایم. در عین حال، نوسانی بودن قیمت اهمیت داشت؛ چراکه تولیدکنندگان نفت شیل آمریکا تنها در صورت اطمینان از تداوم قیمت‌های بالا حاضر به افزایش قابل‌توجه تولید بودند.
برآوردهای انجام‌شده نیز نشان می‌داد با فرض حدود ۲.۵ میلیون بشکه کاهش تقاضا، میانگین بلندمدت ۸۵ دلار برای نفت می‌تواند سناریوی قابل‌قبولی باشد. همچنین در ایران، با استفاده از کشش تاریخی تقاضا نسبت به قیمت و برآورد کاهش عبور نفت از تنگه هرمز، اثر این کاهش بر بازار محاسبه و عدد ۸۵ دلار به‌عنوان سطح موردنظر به دست آمد.
