استارمر در سال ۲۰۲۰ رهبری حزب کارگر را در شرایطی بر عهده گرفت که این حزب یکی از ضعیفترین دورههای خود را از دهه ۱۹۳۰ تجربه میکرد. او با فاصله گرفتن از رویکردهای رادیکال دوران جرمی کوربین، تلاش کرد حزب را بازسازی کند و سرانجام در انتخابات ۲۰۲۴، کارگرها را پس از ۱۴ سال به قدرت بازگرداند. اما مشکلات اقتصادی، کسری بودجه سنگین، نارضایتی از سیاستهای رفاهی و ناتوانی در مدیریت بحران مهاجرت، به تدریج از محبوبیت دولت او کاست.
نقطه عطف این روند، شکست سنگین حزب کارگر در انتخابات محلی بود؛ شکستی که بخش مهمی از آرای این حزب را به سمت حزب راستگرای «رفرم» به رهبری نایجل فاراژ سوق داد. همین مسئله فشارها برای تغییر رهبری حزب را افزایش داد و نام اندی برنهام را به عنوان گزینه اصلی جانشینی مطرح کرد.
برنهام که سابقه شهرداری منچستر را در کارنامه دارد، از نظر سیاسی در جناح چپ حزب کارگر قرار میگیرد، اما رویکردی میانهروتر از کوربین دارد. اکنون بسیاری او را شانس نخست تصدی مقام نخستوزیری میدانند. پرسش اصلی این است که آیا تغییر رهبری میتواند بحرانهای سیاسی و اقتصادی بریتانیا را مهار کند یا تنها فصل تازهای از بیثباتی را رقم خواهد زد؟
