در فاصله حدود یک هفته تا انتخابات اسرائیل، حمایت علنی دونالد ترامپ از بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر این کشور، توجه‌ها را به رقابت سیاسی در تل‌آویو جلب کرده است. این حمایت در شرایطی صورت می‌گیرد که نتانیاهو با رقبای جدی داخلی روبه‌روست و نتیجه انتخابات می‌تواند بر آینده سیاسی او و روابطش با واشنگتن اثر بگذارد.
اما برای درک اهمیت این رقابت، باید سازوکار سیاسی اسرائیل را شناخت. شهروندان در انتخابات پارلمانی به احزاب رأی می‌دهند و ۱۲۰ کرسی کنست، متناسب با آرای احزاب توزیع می‌شود. از آنجا که هیچ حزبی تاکنون نتوانسته به‌تنهایی اکثریت مطلق کرسی‌ها را به دست آورد، تشکیل دولت به ائتلاف میان احزاب وابسته است. به همین دلیل، حتی احزابی که آرای کمتری دارند، ممکن است در تعیین نخست‌وزیر نقشی تعیین‌کننده ایفا کنند.
در جبهه مخالفان نتانیاهو، چهره‌هایی مانند گادی آیزنکوت، یائیر لاپید، نفتالی بنت، یائیر گولان و آویگدور لیبرمن قرار دارند؛ سیاستمدارانی که با وجود اختلاف‌نظرهای سیاسی، برای کنار زدن نتانیاهو به همکاری روی آورده‌اند. در کنار آن‌ها، احزاب عربی نیز ممکن است در معادلات ائتلافی نقش «پادشاه‌ساز» پیدا کنند.
در سوی دیگر، همکاری نتانیاهو با احزاب راست افراطی یکی از محورهای اصلی انتقاد مخالفان اوست؛ موضوعی که می‌تواند بر شکل‌گیری دولت آینده اثر بگذارد.
حالا حمایت ترامپ از نتانیاهو و گزارش‌ها درباره سفر محرمانه وزیر دفاع آمریکا به اسرائیل، پرسش مهم‌تری را مطرح می‌کند: آیا واشنگتن صرفاً به دنبال حفظ متحد سیاسی خود است یا ماندن نتانیاهو در قدرت می‌تواند بخشی از محاسبات امنیتی و نظامی آمریکا در منطقه، از جمله در قبال ایران، باشد؟
