رکسانا نیکنامی، استاد دانشگاه و کارشناس مسائل بینالملل، در گفتوگو با «گفتوگوی استراتژیک» گفت: در دور نخست مذاکرات، به نظر میرسید امیدها نسبت به نتیجه گفتوگوهای ایران و آمریکا بیشتر بود. اما در دور دوم مذاکرات واقعاً خوشبینی چندانی وجود نداشت که این روند بتواند مانع وقوع جنگ شود.
از زمانی که مکانیزم اسنپبک فعال شد و مجموعهای از تحولات در عرصه بینالمللی رخ داد، مذاکرات بیشتر شبیه فرآیندی برای خرید زمان به نظر میرسید؛ فرصتی برای اینکه طرفین بتوانند زمان بیشتری در اختیار داشته باشند. در واقع بسیاری از بازیگران میدانستند که این مذاکرات در شرایطی ادامه دارد که فضای جنگی بر منطقه حاکم است.
وی بیان کرد: زمانی که جنگ ۱۲ روزه پایان یافت، در واقع تنها آتشبس اعلام شد و جنگ به شکل واقعی پایان نیافته بود. عملیات نظامی متوقف شد، اما اصل منازعه همچنان باقی ماند. به همین دلیل بسیاری انتظار داشتند که با کوچکترین تحول جدید، درگیریها دوباره از سر گرفته شود.
نیکنامی اشاره کرد: در واقع حدود یک ماه پیش از آغاز جنگ، مجموعه اتفاقاتی که در داخل ایران رخ داد، روند تحولات را به سمتی سوق میداد که وقوع جنگ تقریباً قابل پیشبینی بود.
