در چنین شرایطی، سیاستگذار با مجموعهای از اقدامات فوری تلاش کرد از تبدیل این شوک تولیدی به یک بحران گسترده در بازار جلوگیری کند. محدودیت موقت صادرات ورق و اسلب، مدیریت عرضه در بورس کالا، اولویتدهی به تامین نیاز داخلی و تسریع روند بازسازی واحدهای آسیبدیده، بخشی از این اقدامات بود. هدف اصلی آن بود که زنجیره تامین صنایع پاییندستی دچار اختلال نشود و بازار با کمبود کالا مواجه نشود.
اکنون با بازگشت تدریجی ظرفیت تولید و پایان محدودیتهای صادراتی، نشانههایی از عبور بازار فولاد از شوک اولیه دیده میشود. ازسرگیری صادرات ورق و اسلب نشان میدهد سیاستگذار نسبت به کفایت عرضه داخلی و ثبات نسبی بازار اطمینان بیشتری پیدا کرده است. این تصمیم علاوه بر حفظ جایگاه صادراتی صنعت فولاد، میتواند به تداوم ارزآوری این صنعت و مدیریت مازاد تولید در حلقههای بالادستی زنجیره کمک کند.
با این حال، تجربه ماههای اخیر بار دیگر اهمیت تابآوری زنجیره فولاد را نشان داد؛ زنجیرهای که از معدن و حملونقل تا تولید و صادرات، به شدت به پایداری زیرساختها وابسته است. پرسش اصلی اینجاست که آیا صنعت فولاد ایران تنها از شوک کوتاهمدت عبور کرده یا توانسته برای مواجهه با بحرانهای مشابه در آینده نیز آمادگی بیشتری پیدا کند؟
