اما مسئله تنها به تأمین این ماده محدود نمیشود. جهش ۷۰۴ درصدی قیمت آنفو در یک سال گذشته، فشار بیسابقهای بر هزینههای تولید وارد کرده و معادلات اقتصادی بسیاری از معادن، بهویژه واحدهای کوچک و متوسط را برهم زده است. این دسته از معادن که سهم قابلتوجهی در اشتغال و توسعه مناطق کمتر برخوردار دارند، بیش از سایرین در برابر افزایش هزینهها آسیبپذیر هستند و تداوم این روند میتواند آنها را در آستانه کاهش تولید یا حتی تعطیلی قرار دهد.
افزایش هزینه مواد ناریه بهطور مستقیم بهای تمامشده استخراج را بالا میبرد و حاشیه سود معدنکاران را کاهش میدهد. در نتیجه، توان رقابتی محصولات معدنی ایران در بازارهای جهانی نیز تحت تأثیر قرار میگیرد. این در حالی است که بسیاری از رقبای بینالمللی در سال گذشته تلاش کردهاند با سیاستهای حمایتی و کنترل هزینهها، از رشد شدید قیمت نهادههای تولید جلوگیری کنند.
اگر راهکاری برای تأمین پایدار و قیمتگذاری منطقی مواد ناریه اندیشیده نشود، این چالش میتواند به یکی از گلوگاههای اصلی توسعه معدنکاری کشور تبدیل شود؛ گلوگاهی که نهتنها تولید، بلکه سرمایهگذاری، اشتغال و صادرات بخش معدن را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.
