با وجود آسیبهایی که چند واحد بزرگ فولادی در جریان جنگ متحمل شدند، فولاد همچنان یکی از مهمترین صنایع ارزآور کشور است. با ادامه روند بازسازی، بخشی از ظرفیتهای آسیبدیده میتواند دوباره به مدار تولید برگردد. از طرف دیگر، با رفع محدودیتهای انرژی و فعالشدن واحدهای متوقف، ظرفیت تولید فولاد میتواند تا حد زیادی حفظ شود.
از آنجا که مصرف داخلی همچنان پایین است، بخشی از تولید میتواند راهی بازارهای صادراتی شود؛ اما محدودیت در تردد از تنگه هرمز، هزینه و ریسک صادرات دریایی را بالا برده است. در این شرایط، مسیرهای زمینی میتوانند جایگزین بخشی از صادرات دریایی شوند، هرچند استفاده از این مسیرها هزینه حملونقل را افزایش میدهد.
