به گزارش اکو ایران به نقل از خبرآنلاین، فیاض زاهد، فعال سیاسی اصلاح طلب، در بخشی از گفت و گوی خود با خبرگزاری خبرآنلاین، درباره مذاکرات ایران و آمریکا بیان کرد: پیشبینی من این است که ایران هم این اورانیوم را تحویل خواهد داد و هم غنیسازی را برای مدتی طولانی فریز خواهد کرد. اصلاً غیر از این، رفتن پای مذاکره هیچ فایدهای ندارد. ما باید تصمیم صریح بگیریم. دانش پروژه هستهای، در ایران وجود دارد، بابت آن هزینههای زیادی پرداخت شده که من هیچگاه با آن موافق نبودم. تأکید میکنم از نظر من، پروژه هستهای ایران هیچگاه ملی نبود، ولی به هر حال تصمیم که گرفته شده، الان باید در قبال دادن این امتیاز تلاش کنند.
وی ادامه داد: از جمله تنها چیزی که من بهعنوان منتقد ساختار نظام سیاسی ایران با آن موافق هستم؛ این است که ایران در مورد مسئله موشکی حق انعطاف ندارد. جمهوری اسلامی میتواند در دیگر حوزهها، مثل مسئله رابطه، مثل مسئله اسرائیل و جمهوری اسلامی، مثل طرح آبراهام که آمریکا دنبال آن است، مثل موضوع اساسی که آقای پزشکیان قول رفع تحریمها را داد، مثل گسترش روابط و مناسبات با جامعه بینالملل و ... مذاکره بکند.
این فعال سیاسی اصلاح طلب با بیان اینکه جمهوری اسلامی میتواند از آمریکاییها تضمین امنیتی بگیرد که به ایران حمله نظامی نکند و میتواند تضمین امنیتی بدهد که هیچگاه به اسرائیل حمله نخواهد کرد، گفت: باید روی زمین حرف بزنیم، دیگر پشت نماز جمعه و تریبون و این مسئله گذشته است. نه ما توان ادامه این وضعیت را نداریم و نه مردم دیگر تحمل می کنند.
وی افزود: لذا جز موشکی، که آن هم در پروتکلهای خاصی میشود دربارهاش گفتگو کرد، مثلاً ایران میتواند بپذیرد که من بعد، در واقع برد موشکهایش را افزایش ندهد، یا ایران میتواند بپذیرد که سطح تولید موشکهایش را در یک چارچوب مشخصی حفظ بکند. اما اصلا هیچ ایرانی نمی تواند سر برد ۴۰۰ کیلومتر یا ۵۰۰ کیلومتر مذاکره کند. یکبار به عباس عراقچی که گفته بود راهحل تو چیست، گفتم هستهای را بدهید، موشکی را بگیرید و این را من قبل از جنگ ۱۲ روزه گفته بودم.
زاهد در پاسخ به این سوال که آیا ممکن است این ابتکار را در این زمان انجام بدهیم گفت: این ابتکار همیشه مد نظر بوده است. ضمن اینکه بنا بر مجموعهای از دلایلی که اروپاییها، عربها، ترکها و عراقیها دارند، خواهان جنگ نیستند. ما از همین امتیاز باید استفاده بکنیم برای اینکه حداکثر امتیازات را بگیریم و حداقل امتیازات را بدهیم. اما اگر ناچار شویم بین پذیرش برخی از تعهدات الزامآور و عدول از شعارهایی که تا حالا دادهایم و حفظ ایران و پرهیز از تنشهای توأم با جنگ(که میتواند منجر به خیزشهای داخلی، جنگ داخلی و تجزیه بشود) یکی را انتخاب کنیم، بهتر است که تن به اولی دهیم. عباسمیرزا و فتحعلیشاه هم در ترکمانچای تصمیم درستی گرفته بودند، چون اگر آن کار را نمیکردند، بخشهای وسیعتری از ایران را از دست میدادند.
