به گزارش اکوایران، المپیک زمستانی 2026 در چهار شهر ایتالیا آغاز شده است و همزمان، نگرانی از آب شدن برفها به یک دغدغه جدی برای مسئولان برگزاری تبدیل شده است؛ مسالهای که پیش از این سابقه نداشت. با وجود آنکه در ماه ژانویه برف خوبی ارتفاعات کوههای آلپ را سفیدپوش کرده بود، اما گرمای غیرعادی که در آستانه تعطیلات سال نو در ایتالیا پدیدار شد، نگرانیهایی را مبنی بر اینکه پیستهای اسکی به موقع به این رویداد مهم نرسند ایجاد کرده بود.
براساس گزارشی که بلومبرگ منتشر کرده است، شواهد اقلیمی نشان میدهد، کوههای آلپ سریعتر از دیگر نقاط زمین در حال گرم شدن هستند و زمستانهای کوتاهتر به همراه برف کمتر و باران بیشتر و در عین حال دورههای سرمای شدید و کوتاه را تجربه خواهند کرد. این شرایط آب و هوایی غیرقابل پیشبینی، برنامهریزی برای برگزاری رویدادی که هر چهار سال یکبار برگزار میشود را دشوار میکند. شهرهای میزبان هزینههای چند میلیون دلاری انجام دادهاند تا سیستمهای برفساز را مستقر کنند تا از هزینههای بیشمار لغو یا جابجایی مراسم رهایی پیدا کنند.
با این حال شاید کمیته بین المللی المپیک تصمیم بگیرد این رویداد صد ساله را به چند کشور خاص که مخاطرات ناشی از تغییرات اقلیمی در آنها کمتر است، اختصاص دهد، هرچند که دیگر هیچ کشوری از اثرات گرمایش جهانی و تغییر اقلیم در امان نیست.
آینده مبهم المپیک زمستانی
جولی دافوس، رئیس بخش پایداری کمیته بینالمللی المپیک، میگوید: «تغییر اقلیم در حال تغییر ماهیت المپیک زمستانی به صورتی که از قبل میشناختیم است. حالا سوال این است که چگونه میتوانیم این بازیها را به گونهای متحول کنیم که به ماهیت آن آسیبی وارد نشود.»
در سال 1956، زمانی که شهر کورتنیا ایتالیا میزبان المپیک زمستانی بود، سرمای غیرمعمولی در آن حاکم بود و دمای هوا به منفی 14 درجه سانتی گراد رسیده بود. یک دهه بعد این دما به منفی 7 درجه رسید. در ۷۰ سالی که از برگزاری اولین بازیهای زمستانی در کورتینا میگذرد، دمای هوا در این شهر ۳.۶ درجه افزایش یافت، رقمی بسیار بالاتر از پیشبینی 1.5 درجهای گرمایش جهانی.
از نظر علمی این افزایش به این معناستکه استراحتگاههای موجود در نواحی کم ارتفاع (1000 تا 1300 متری از سطح دریا) یا تعطیل شدهاند یا به برنامههای ورزشی و کوهستانی که در دیگر فصول برگزار میشود، تغییر کاربری دادهاند.
برف مصنوعی؛ راهحل اضطراری یا بحران تازه محیط زیستی؟
براساس تحقیقات دانشگاه واتلرو، تا سال 2050 میلادی، از 94 شهری که امکان برگزاری المپیک زمستانی در آنها فراهم است، به 44 درصد نمیتوان برای برگزاری بازیهای زمستانی اعتماد کرد. در عین حال با کاهش تعداد این مراکز و تفریحات زمستانی، این ورزشها گرانتر و غیرقابل دسترستر میشوند. موضوعی که تمام مراکز زمستانی در سراسر جهان را تحت الشعاع قرار میدهد.
میلان، یکی از شهرهای میزبان ایتالیا در این دوره المپیک زمستانی، تمهیداتی برای احتمال آب شدن برفها در نظر گرفته است، از جمله تزریق برف مصنوعی، اما این کار هزینههای بالایی دارد. شاید کمیته ملی المپیک در ادامه ورزشهای دیگری را اضافه کند که الزاما ربطی هم به برف نداشته باشند. البته گرمای زمستانی، تبعات دیگری نیز دارد، برای مثال پیش بینی میشود شرکتهای بیمهای تعاریف قانونی خود از بیمه را تغییر دهند و حق بیمه ورزشکاران هم بیشتر شود.
نگرانی درباره برگزاری المپیک زمستانی از سال 2018، زمانی که کره جنوبی حدود ۸۰ درصد برف مورد نیاز برای برگزاری این بازیها را به روش مصنوعی تامین کرد، آغاز شد. چهار سال پس از آن پکن در اقدامی تاریخی، برای نخستین بار در تاریخ المپیک، تماما از برف مصنوعی استفاده کرد که اعتراضاتی را به همراه داشت. نگرانی از پایداری برگزاری این رویداد و تاثیر بازیها بر محیطهای محلی و گرمایش جهانی گستردهتر شد و با ادامه این روند، سرنوشت المپیکهای زمستانی را در ابهامی منحصر به فرد قرار داد.
