به گزارش اکوایران، از ماه آوریل، متیو جوهرن، در هفته بیش از 75 ساعت را در دفتر کار خانگی خود در نزدیکی پورتلند ایالت اورگن دورکای میکند. او بخش زیادی از این زمان را هم تنها میگذراند. جوهرن میگوید این حجم از تنهایی برایش تازه و متفاوت است. اما برای فردی برونگرا احتمالا دشوار باشد.
پژوهشی تازه اما نشان میدهد گذراندن زمان طولانی در تنهایی برای کار میتواند به سلامت روان آسیب بزند. در شرایطی که برخی شرکتها مقررات تازهای برای بازگشت کارکنان به محل کار وضع میکنند، کارشناسان میگویند فارغ از اینکه افراد کجا کار میکنند، گنجاندن تعاملات اجتماعی معنادار در برنامه روزانه اهمیت زیادی دارد. مطالعهای که بهتازگی در نشریه علمی «Science» منتشر شده، تاکید دارد افرادی که تنها زندگی میکنند و دورکارند؛ در مقایسه با کسانی که شغلشان نیازمند حضور فیزیکی در محل کار است، پریشانی روانی و انزوای اجتماعی بیشتری را گزارش میکنند.
نویسندگان این پژوهش دادههای دهساله حاصل از پیمایشهای ملی را بررسی کردند و وضعیت افرادی که مشاغلشان قابلیت دورکاری دارد را با کارکنانی مقایسه کردند که شغلشان مستلزم حضور فیزیکی است.
براساس یافتههای این مطالعه، افرادی که تنها زندگی میکنند و در مشاغل مناسب برای دورکاری فعالیت دارند، ۲۵ درصد روزهای خود را بدون هیچ تماس اجتماعی میگذرانند؛ رقمی که بیش از دو برابر کارکنانی است که شغلشان مناسب دورکاری نیست.
سی ان ان در گزارشی تاکید کرده، در شرایطی که برخی شرکتها کارکنان خود را برای بازگشت به دفتر، حتی تا پنج روز در هفته، تحت فشار قرار دادهاند، حضور بیشتر در محل کار ممکن است چندان هم مطلوب به نظر نرسد. در واقع اگرچه دورکاری کامل میتواند یکی از عوامل خطر تنهایی باشد، افزایش حضور فیزیکی در محل کار لزوماً همیشه وضعیت را بهتر نمیکند.
کنستانس نونان هدلی، روانشناس سازمانی و بنیانگذار «مؤسسه زندگی در کار» که در این مطالعه مشارکت نداشته است، میگوید چنین برداشتی بر این فرض استوار است که وقتی به دفتر کار میروید، وارد محیطی میشوید که تعاملات اجتماعی معنادار و رضایتبخشی در آن وجود دارد. درحالیکه همیشه این چنین نیست.
به گفته او، مقابله با احساس تنهایی و انزوا از جایی آغاز میشود که فرد زمان بیشتری را در محیطهایی بگذراند که در آن احساس کند دیده میشود، برای دیگران ارزشمند است و دیگران او را درک میکنند؛ چه این محیط دفتر کار باشد و چه جایی دیگر.
مزایا و معایب دورکاری
سالها پس از همهگیری کرونا، دورکاری همچنان در برخی کشورها مانند آمریکا محبوب است. براساس دادههای گالوپ، در نظرسنجی ماه نوامبر، ۶۱ درصد کارکنان آمریکایی که امکان دورکاری دارند، الگوی کار ترکیبی را ترجیح میدهند. ۳۳ درصد ترجیح میدهند کاملاً دورکار باشند و تنها ۶ درصد کار تماموقت در محل کار را انتخاب میکنند.
پاسخدهندگان، تعادل میان کار و زندگی را یکی از مهمترین دلایل علاقه خود به کار ترکیبی عنوان کردهاند. مطالعات دیگری نیز نشان دادهاند که دورکاری میتواند بهرهوری را افزایش دهد.
اگرچه مطالعه منتشرشده در Science نشان داد کارکنانی که در مشاغل مناسب برای دورکاری فعالیت دارند، سطح بالاتری از پریشانی روانی را تجربه میکنند، کارشناسان دیگر نسبت به این نتیجهگیری که دورکاری بهتنهایی باعث بدتر شدن سلامت روان میشود، هشدار میدهند.
در مطالعهای که ماه ژوئیه در نشریه «Frontiers in Psychology» منتشر شد، حدود ۷۷۰۰ نفر از کارکنان حوزه سلامت در سه گروه کاملاً دورکار، ترکیبی و حضوری مورد بررسی قرار گرفتند. در این مطالعه، کارکنان کاملاً دورکار بالاترین سطح «بهزیستی مثبت» را گزارش کردند.
آنیکا فارمر، وکیل ۴۵ ساله ساکن ترینیداد و توباگو، از سال ۲۰۲۰ دورکاری میکند. دو سال بعد، ابتلا به یک بیماری مزمن باعث شد رفتوآمد روزانه دو ساعت و نیمه تا دفتر کار برای او دشوار شود. حالا که دیگر مجبور نیست صبحها این مسیر را طی کند، از این زمان برای ورزش و تمرین ذهنآگاهی پیش از آغاز روز کاری استفاده میکند.
فارمر میگوید: «این موضوع تفاوت بسیار زیادی در سطح استرس و همهچیز ایجاد میکند.» زندگی او با مادر و داییش باعث شده تا احساس تنهایی نکند.
مطالعه Science نشان داد افزایش پریشانی روانی از زمان همهگیری در میان افرادی که تنها زندگی میکنند و مشاغلشان قابلیت دورکاری دارد، دو برابر افرادی بوده است که با دیگران زندگی میکنند. همچنین وقتی این افراد روزهایی را بدون ارتباط با فرد دیگری میگذراندند، این کمبود ارتباط را با معاشرت بیشتر در ساعات بعد از کار جبران نمیکردند.
به گفته هدلی، چنین رفتاری ممکن است از احساس تنهایی یا از دست رفتن عادت تعامل اجتماعی ناشی شود و در نتیجه اجتناب از تعاملات بعدی را آسانتر کند. افراد تنها ممکن است نسبت به طرد اجتماعی حساستر شوند و بهعنوان یک سازوکار دفاعی، از تعاملات آینده دوری کنند.
اما رفتن به دفتر کار هم لزوما، ارتباط اجتماعی را تضمین نمیکند. تمی آلن، روانشناس ساکن تمپا در فلوریدا که پژوهشهایش بر دورکاری، شیوههای انعطافپذیر کار و سلامت شغلی متمرکز است، میگوید: «نمیتوان صرفاً به این دلیل که فردی در دفتر حضور دارد، فرض کرد که واقعاً با انسانهای دیگر در ارتباط است.»
به گفته او، حضور در دفتر همچنین به این معنا نیست که روابط میان افرادی که در محل کار حاضر میشوند، الزاماً مثبت است.
کارکنانی که بهطور مزمن احساس تنهایی میکنند و در برقراری روابط اجتماعی اعتمادبهنفس کمتری دارند، ممکن است به حمایت بیشتری نیاز داشته باشند. دعوت شخصی از آنها برای شرکت در رویدادها میتواند ترس از طرد شدن را کاهش دهد و انگیزه بیشتری برای مشارکت در اختیارشان بگذارد.
در نهایت، اگر شرایط محل کار اجازه دهد، مسئله اصلی ایجاد تعادل است؛ اینکه افراد بتوانند در محیطی کار و زندگی کنند که بیشترین احساس تعلق و پذیرفتهشدن را در آن تجربه میکنند.
