یک استاد دانشگاه با اشاره به آسیبشناسی طرحهای شهری در دوره دولتهای یازدهم و دوازدهم گفت: طرحهای جامع شهری عمدتاً بر معادلات کمی مانند پیشبینی افزایش جمعیت و اضافهکردن واحدهای شهری متمرکز بودند و به شاخصهایی مانند کیفیت زندگی، زیستپذیری، امنیت و ایمنی توجه کافی نداشتند.
او گفت: آسیبشناسیهایی که در دوره دولتهای یازدهم و دوازدهم انجام شد، نشان داد که اساساً طرحها فاقد توجه به شاخصهای کیفی هستند. کیفیت زندگی، مفهوم زیستپذیری، امنیت و ایمنی، مفاهیم پایهای هستند که باید در برنامهریزی مورد توجه قرار گیرند.
ایزدی ادامه داد: برای مثال، در برنامهریزی گفته میشود که در ۱۰ سال آینده ۲۵۰ هزار نفر به جمعیت اضافه میشود؛ پس باید ۳۰۰ واحد اضافه کنیم. این فقط یک معادله کمی بود که در طرحهای جامع شهری مورد توجه قرار میگرفت و فاقد هرگونه برنامهریزی کیفی بود.
