پارادوکس شهرهای جدید

سیاست احداث شهرهای جدید در ایران با هدف کاهش فشارهای جمعیتی وارد شده به شهرهای بزرگ در اواخر دهه ۶۰ مطرح شد.

۱۷ شهر جدید در دهه ۶۰ و بر مبنای دو هدف کلی «اسکان سرریز جمعیت کلان‌شهرها» و «تامین مسکن برای پاسخ به نیاز رشد شتابان جمعیت» ایجاد شد.

ظرفیت جمعیت پذیری برای این شهرها، ۳ میلیون و ۶۴۱ هزار نفر تعریف شد؛ اما جمعیت ساکن موجود در ۱۷ شهر جدید حدود یک میلیون نفر است.

مهم‌ترین علت خالی ماندن بیش از ۷۰ درصد ظرف جمعیتی ، به «چالش‌های سکونتی موجود در این شهرها» برمی‌گردد.

پس از گذشت چند دهه از آغاز احداث شهرهای جدید، چالش‌های گذشته ساکنان در حوزه‌های مختلف اجتماعی و اقتصادی حل نشده است.

آیا اجرای طرح جدید ساخت مسکن و اضافه کردن احتمالی بار ج

 

  • کپی شد
  • کپی شد
کپی شد