بازار جهانی نفت بار دیگر به نقطه‌ای رسیده که دو نیروی بزرگ و متضاد، مسیر قیمت‌ها را تعیین می‌کنند؛ از یک سو تنش‌های ژئوپلیتیک در خاورمیانه و از سوی دیگر، وضعیت تقاضای چین به‌عنوان بزرگ‌ترین واردکننده نفت جهان.

در روزهای اخیر، هم‌زمان با افزایش دوباره تنش‌ها میان ایران و آمریکا، قیمت نفت برنت بار دیگر به مرز ۸۰ دلار نزدیک شد؛ موضوعی که نشان می‌دهد بازار همچنان نسبت به هرگونه تهدید علیه جریان صادرات نفت از تنگه هرمز حساس است و ریسک اختلال در عرضه را به سرعت در قیمت‌ها منعکس می‌کند.

اما تنها چند روز پیش، پس از کاهش نگرانی‌ها درباره عرضه و بازگشایی تنگه هرمز، قیمت نفت تا حوالی ۷۰ دلار عقب‌نشینی کرده بود. اگرچه بسیاری این افت را صرفاً نتیجه کاهش تنش‌های سیاسی می‌دانستند، اما عامل مهم دیگری نیز در این میان نقش داشت؛ کاهش تقاضای چین. پالایشگاه‌های چینی در ماه‌های اخیر به جای خرید محموله‌های جدید، بیش از گذشته از ذخایر تجاری و راهبردی خود استفاده کرده‌اند؛ اتفاقی که فشار قابل‌توجهی بر بازار جهانی نفت وارد کرده است.

در همین حال، نهادهای بین‌المللی نیز نسبت به آینده تقاضای چین محتاط‌تر شده‌اند. کاهش برآورد رشد تقاضای جهانی نفت از سوی اوپک و پیش‌بینی افت مصرف نفت چین در سال ۲۰۲۶، نشانه‌هایی از تغییرات ساختاری در دومین اقتصاد بزرگ جهان است؛ تغییراتی که از رشد خودروهای برقی تا کند شدن فعالیت‌های صنعتی را دربرمی‌گیرد.

در این گزارش بررسی می‌کنیم که چرا آینده بازار نفت دیگر تنها به تحولات سیاسی خاورمیانه وابسته نیست و تصمیم بزرگ‌ترین خریدار نفت جهان می‌تواند بیش از هر عامل دیگری مسیر قیمت‌ها را در ماه‌های آینده تعیین کند.