ابطحی با اشاره به تجربه دولتهای پس از انقلاب اگفت: دوران ریاستجمهوری آقای هاشمی رفسنجانی، از نظر سازندگی اقتصادی دورهای قابلتوجه بود، اما در آن مقطع، آزادیهای سیاسی و اجتماعی عملاً محدود شده بود.
او در ادامه با مقایسه این رویکرد با دولت سیدمحمد خاتمی گفت: در دوران آقای خاتمی، توسعه بهصورت متوازن دنبال شد؛ توسعه سیاسی در کنار توسعه اقتصادی شکل گرفت. منظور از توسعه سیاسی، پیش از هر چیز آزادیهای داخلی است، نه صرفاً آزادیهای بیرونی یا روابط خارجی.
ابطحی در بخش دیگری از سخنان خود، با نگاهی انتقادی به شرایط کنونی کشور تصریح کرد: اگر توسعه را به معنای متعارف و جهانی آن در نظر بگیریم، بعید میدانم با ساختار و رویکرد فعلی، ایران بتواند دوباره روی ریل توسعه قرار بگیرد.
او توضیح داد: توسعه متعارف نیازمند قواعد مشخصی است؛ نخست، برقراری ارتباطات سازنده و گسترده با جهان و دوم، حرکت بهسوی «نرمالسازی» در حکمرانی. در حالی که بخش مهمی از افتخار و هویت وضعیت موجود، خروج از نورمهای جهانی تعریف میشود.
