در سالهای اخیر، سرمایهگذاریهای جایگزین به یکی از موضوعات مهم در مدیریت پرتفوی تبدیل شدهاند. این داراییها که خارج از چارچوب سنتی سهام، اوراق و سپردههای بانکی قرار میگیرند، با هدف تنوعبخشی، کاهش همبستگی با بازارهای کلاسیک و افزایش بازده بالقوه مورد توجه قرار گرفتهاند.
از طلا، املاک و کالاها گرفته تا سرمایهگذاری خصوصی، صندوقهای پوشش ریسک و داراییهای دیجیتال، همگی در این دسته جای میگیرند.
هرچند این ابزارها میتوانند ریسک سیستماتیک را کاهش دهند و فرصتهای بازدهی بالاتری ایجاد کنند، اما نقدشوندگی پایین، پیچیدگی بیشتر و نیاز به تخصص از چالشهای اصلی آنهاست.
پرسش کلیدی اینجاست: این داراییها چه جایگاهی در پرتفوی مدرن دارند؟
