به گزارش اکوایران به نقل از افکارنیوز:
دوربین روی چهره برافروخته دونالد ترامپ زوم است. کریستن ولکر، مجری برنامه «ملاقات با مطبوعات» شبکه انبیسی، با قاطعیت سوالی چالشبرانگیز درباره بنبست جنگِ صد روزه با ایران میپرسد. ناگهان تعادل فضا به هم میخورد. ترامپ، صندلی را به عقب هل میدهد، میکروفون را جدا میکند و در حالی که با خشم استودیو را ترک میکند، رو به خبرنگار فریاد میزند: «تو یا فاسد هستی یا احمق! رسانه شما هم فاسد است؛ درست مثل سیانان، سیبیاس و ایبیسینیوز...»
این لحظه جنجالی که در عرض چند ساعت فضای رسانهای دنیا را در نوردید، یک اکت سینمایی در مهندسی پیام به سبک ترامپ بود. ترامپ با این تکنیک، زمین بازی را از چالشهای سخت مربوط به ناکامیهای جنگ، به یک دوقطبی اخلاقی میان خود و غولهای رسانهای تغییر داد.
وقتی خبرنگار درباره ابعاد درگیری با ایران میپرسد، ترامپ با خونسردی اصرار دارد این وضعیت را صرفاً یک «مانور نظامی» یا یک «آتشبازی کوچک» بنامد و حتی مفهوم محاصره دریایی را کتمان کند. از نظر تکنیکهای اقناع، این رویکرد به دنبال حسزدایی عمومی است. وقتی یک نبرد تمامعیار در ذهن مخاطب به یک تمرین نظامی ساده یا پروژه کوتاهمدت سه ماهه تقلیل یابد، آستانه حساسیت جامعه نسبت به آمار تلفات، نقض قوانین بینالمللی و هزینههای انسانی آن به شدت افت میکند و فرآیند بازخواست دولت توسط افکار عمومی عملاً متوقف میشود.
چالش بعدی زمانی شکل میگیرد که مجری رسانه آمریکایی، شعار محوری ترامپ مبنی بر «عدم شروع جنگهای جدید» را پیش میکشد. پاسخ ترامپ به این بنبست خبری، استفاده از تکنیک بازنویسی تاریخ و فرار به گذشته است. او با انکار وعدههای مستند خود و مقایسه مکانیکی آمار تلفات فعلی با جنگهای بزرگ گذشته، تلاش میکند تا واقعیت عینی درگیری را مشروع جلوه دهد.
وقتی کریستن ولکر او را در گوشه رینگِ دادههای سخت و قانونی قرار داد و او را درباره ادعاهای بیسندش بازخواست کرد، ترامپ که پاسخی در آستین نداشت، سناریو را به سمت یک انفجار کنترلشده هدایت کرد.
این حرکت برخلاف ظاهر عصبانیاش، یک تاکتیک مدیریت خسارت است. در استراتژیهای رسانهای پوپولیستی، فرمول طلایی این است: «اگر نمیتوانی سوال را پاسخ دهی، مشروعیت پرسشگر را نابود کن.» ترامپ با متهم کردن خبرنگار به فساد و حماقت و تعمیم آن به کل شبکههای خبری جریان اصلی، آگاهانه تیتر روز بعد رسانهها را خودش تعیین کرد. او ترجیح داد هزینه بیادب و پرخاشگر جلوه کردن را بپردازد، اما هزینه ضعیف و بیسند جلوه کردن را ندهد؛ دوقطبی کاذبی که افکار عمومی را به جای تمرکز بر بنبستهای واقعی جنگ، درگیر دعواهای قبیلهای سیاسی میکند.
