به گزارش اکوایران، محمد عطریانفر، عضو شورای اطلاع رسانی دولت عنوان کرد: همانگونه که پیش از آغاز درگیریها و جنگ تمامعیار اخیر با آمریکا اشاره داشتم، برقراری روابط عادلانه و غیرتحمیلی با واشنگتن نیازمند ایجاد زیرساختهای سیاسی دوجانبه است.
وی افزود: مذاکره موفق میان دو قدرت فائقه جهانی (ایران و آمریکا) که نتیجهبخش بوده و برونرفت روشن و موثر داشته باشد و اسیر چرخه باطل پیشین که در دولت احمدینژاد تجربه کرده بودیم نشود، صرفاً یک فرآیند سیاسی و کنش عادی نیست. شکلگیری زیرساختهای متقابل اعتماد، اراده سیاسی و تضمینهای اجرایی از سوی دو طرف از ضرورتهای غیرقابل اجتناب آن است.
عطریانفر گفت: تجربه سالهای گذشته نشان داده که بدون وجود این موارد، حتی توافقهای حاصلشده در اجرا با چالش نامطمئن و ناپایدار مواجه خواهد شد.
او عنوان کرد: اکنون و پس از تحولات اخیر که قدرت مقابله تمامعیار و حملات موفق نظام جمهوری اسلامی ایران بر آمریکا و رژیم اشغالگر قدس آشکار شده، به نظر میرسد تهران و واشنگتن در برخی موضوعات به درک مشترک و جمعبندیهای اولیه رسیدهاند. موضوعی که میتواند نشانهای از وجود اراده دو طرف برای جلوگیری از تشدید تنشها در آینده و حرکت به سمت مدیریت اختلافات باشد.
او تاکید کرد: با این حال، نباید این وضعیت را به معنای حلوفصل کامل اختلافها تلقی کرد. واقعیت این است که همچنان شکافهای مهمی در حوزههای امنیتی، منطقهای، اقتصادی و موضوع تضمین تعهدات وجود دارد.
عطریانفر گفت: از همین رو، چشمانداز مذاکرهها را نباید در قالب یک توافق سریع و فراگیر بررسی کرد، بلکه در چارچوب روندی تدریجی، مرحلهبندیشده و مبتنی بر اقدامات متقابل ارزیابی میشود.
وی ادامه داد: مهمترین تحول امروز آن است که طرفین بیش از هر زمان دیگری نسبت به هزینههای رویارویی متقابل آگاه شدهاند. این درک مشترک میتواند زمینه را برای پیشبرد گفتوگوها فراهم کند.
او گفت: پنجره دیپلماسی همچنان باز است، اما موفقیت آن منوط به آن است که هر دو طرف از رویکردهای صرفاً تاکتیکی عبور کرده و به سمت ایجاد سازوکارهای پایدار و قابل اعتماد حرکت کنند.
عطریانفر خاطر نشان کرد: در مجموع تا امروز پس از چندین بار گفتوگو بین تیمهای مذاکرهکننده که در سطوحی متناظر صورت گرفته است، چشمانداز مذاکرات را میتوان محتاطانه مثبت ارزیابی کرد. نه آنقدر خوشبینانه که از موانع موجود غفلت شود و نه آنقدر بدبینانه که فرصتهای شکلگرفته نادیده گرفته شود. آنچه امروز بیش از هر چیز اهمیت دارد، تبدیل تفاهمهای اولیه به توافقهای عملی و قابل اجراست.
