برخلاف حوثی‌ها که نیروهایشان تحت فرماندهی متمرکزی فعالیت می‌کنند، نیروهای همسو با دولت یمن در هماهنگی با یکدیگر هنگام مواجهه با فشار نظامی با مشکل روبه‌رو بوده‌اند.

اکوایران: عربستان سعودی در وضعیت جنگی قرار دارد. حوثی‌ها با حملات موشکی مکرر نشان داده‌اند که هر زمان بخواهند می‌توانند بخش بزرگی از اقتصاد این کشور را فلج کنند و ریاض تلاش می‌کند با تغییر در فرماندهی نظامی بر اوضاع مسلط گردد.

شکل‌گیری یک کارزار نظامی طولانی‌تر

به نوشته المانیتور، ریاض خود را برای ماه‌ها جنگ با حوثی‌ها آماده می‌کند، اما چندپارگی نیروهای یمنی مخالف انصارالله، افزایش حملات در داخل خاک عربستان و نامشخص بودن میزان حمایت آمریکا، گزینه‌های نظامی این کشور را پیچیده کرده است. انتصاب ژنرال فیاض الرویلی از سوی عربستان سعودی برای نظارت بر عملیات نظامی این کشور در یمن، در شرایطی صورت می‌گیرد که ریاض خود را برای حداکثر شش ماه دیگر جنگ با حوثی‌ها آماده می‌کند. هدف عربستان این است که پیش از بازگشت به مذاکرات، دستاوردهای ارضی بیشتری به دست آورد. این تصمیم پس از ناکامی‌های میدانی اتخاذ شده است؛ از جمله عقب‌نشینی نیروهای مورد حمایت عربستان از مواضع نزدیک به تنگه راهبردی باب‌المندب، با هدف تقویت خطوط دفاعی پیرامون عدن.

این تغییر در ساختار فرماندهی، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح عربستان را مسئول عملیات ائتلاف کرده است؛ آن هم در شرایطی که نیروی هوایی عربستان برای جلوگیری از پیشروی حوثی‌ها با دشواری روبه‌روست. ریاض همچنین در پی دریافت کمک‌های بیشتر از آمریکاست، درحالی‌که زیرساخت‌های اقتصادی این کشور نیز هدف حملات قرار گرفته‌اند. در ۱۹ نوامبر، حمله حوثی‌ها به ساختمان صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان در ریاض، چندین طبقه از این ساختمان را تخریب کرد.

بر اساس گزارش رویترز، مقام‌های سعودی همتایان غربی خود را در جریان برنامه‌هایی قرار داده‌اند که از ادامه عملیات نظامی تا سال ۲۰۲۷ و حداکثر شش ماه دیگر جنگ حکایت دارد. ریاض می‌خواهد متحدان یمنی‌اش پیش از ورود به مذاکرات با حوثی‌ها، مناطقی را که از دست داده‌اند بازپس بگیرند؛ هرچند زمان‌بندی هرگونه حمله مجدد هنوز مشخص نیست. این برنامه‌ها پس از آن مطرح شده‌اند که دستاوردهای ضدحمله ماه اکتبر در امتداد ساحل دریای سرخ یمن از بین رفت. آن ضدحمله موفق شده بود مواضعی را در اطراف ذباب بازپس بگیرد، اما در تصرف مجدد بندر مخاء ناکام ماند.

تغییر فرمانده مشکل سعودی را حل می‌کند؟

از زمان عقب‌نشینی ۱۵ نوامبر، مؤسسه مطالعات جنگ در واشینگتن از پیشروی‌های بیشتر حوثی‌ها در اطراف جبل خبوب، واقع در حدفاصل مخا و عدن، و خور عمیره، در فاصله حدود ۱۰۰ کیلومتری غرب عدن، خبر داده است. این پیشروی‌ها خطوط دفاعی دولت یمن در مسیرهای منتهی به پایتخت موقت این کشور را تهدید می‌کنند.

عمر کریم، پژوهشگر همکار مرکز مطالعات و تحقیقات اسلامی ملک فیصل، گفت انتصاب الرویلی نشان می‌دهد که ترتیبات فرماندهی قبلی نتوانسته‌اند نتایجی را که ریاض انتظار داشت، به دست آورند. به گفته کریم، مسئولیت دوگانه الرویلی نشان‌دهنده تلاش برای دستیابی به «یکپارچگی بیشتر در فرماندهی و کنترل میان ستاد کل نیروهای مسلح عربستان و متحدان یمنی این کشور» است؛ تلاشی که احتمالاً با افزایش مشارکت نیروی هوایی عربستان نیز همراه خواهد بود.

خودروهای نظامی منهدم‌شده که گویا متعلق به نیروهای تحت حمایت عربستان هستند، در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۶ پس از درگیری بین جنگجویان حوثی و ائتلاف به رهبری عربستان در نزدیکی مخا، در امتداد یک جاده قرار دارند/عکس از خبرگزاری فرانسه

آندریاس کریگ، دانشیار دانشکده مطالعات امنیتی کینگز کالج لندن، این تصمیم را نوعی پذیرش این واقعیت توصیف کرد که ساختار فرماندهی عربستان خود به بخشی از مشکل تبدیل شده است. کریگ به المانیتور گفت: «با سپردن فرماندهی نیروهای مسلح و کارزار نظامی یمن به الرویلی، [محمد بن سلمان] زنجیره فرماندهی را کوتاه‌تر می‌کند و مسئولیت نتایج را در یک نقطه متمرکز می‌سازد». بااین‌حال، او درباره اینکه آیا متمرکزتر شدن فرماندهی می‌تواند دستاوردهای موردنظر ریاض را محقق کند، تردید بسیار بیشتری داشت. او گفت: «فکر می‌کنم ریاض توانایی خود برای تداوم عملیات نظامی را با توانایی‌اش برای دستیابی به پیروزی نظامی اشتباه گرفته است.»

به گفته او، عقب‌نشینی از باب‌المندب نشان داده است که برتری هوایی عربستان نمی‌تواند ضعف و فرسایش نیروهای زمینی یمن را جبران کند. همچنین بازپس‌گیری و حفظ تنگه، هم‌زمان با شکستن محاصره تعز، به‌مراتب غیرواقع‌بینانه‌تر از دستیابی به پیشروی‌های محدود در مناطق دیگر به نظر می‌رسد؛ بااین‌حال، تغییرات در سلسله‌مراتب نظامی عربستان لزوماً مشکلات متحدان یمنی این کشور را حل نمی‌کند.

ناکامی‌های ائتلاف، دشواری هماهنگ‌کردن نیروهای همسو با دولت یمن را آشکار کرده است؛ نیروهایی که ساختارهای فرماندهی، منافع سرزمینی و اهداف سیاسی متفاوتی دارند. این نیروها شامل تیپ‌های العمالقه، نیروهای وابسته به طارق صالح، عضو شورای رهبری ریاست‌جمهوری یمن، یگان‌های ارتش منظم و گروه‌های نظامی جنوب هستند که روابطشان با ریاض و رهبری سیاسی یمن تفاوت‌های چشمگیری دارد.

به گفته کریم، مهم‌ترین نقاط ضعف ائتلاف عبارت‌اند از فقدان یکپارچگی میان گروه‌های مسلح یمنی، اختلاف در اهداف سیاسی آن‌ها و نظارت محدود ریاض بر آرایش رزمی و توانمندی‌های واقعی این نیروها. برخلاف حوثی‌ها که نیروهایشان تحت فرماندهی متمرکزی فعالیت می‌کنند، نیروهای همسو با دولت یمن در هماهنگی با یکدیگر هنگام مواجهه با فشار نظامی با مشکل روبه‌رو بوده‌اند. کریگ هم معتقدست: «عربستان سعودی می‌تواند هماهنگی داخلی خود در زمینه قدرت هوایی، اطلاعات و پشتیبانی لجستیکی را بهبود ببخشد، اما نمی‌تواند صرفاً به متحدان یمنی خود دستور دهد که به یک نیروی رزمی یکپارچه تبدیل شوند.»

خروج باقی‌مانده نیروهای نظامی امارات متحده عربی از یمن در دسامبر ۲۰۲۵ نیز شرایط را پیچیده‌تر کرد. این اقدام باعث شد ریاض مسئولیت هماهنگی نیروهای جنوب را بر عهده بگیرد؛ نیروهایی که ابوظبی روابط نزدیکی با آن‌ها ایجاد کرده بود. بنابراین، چالش پیش روی الرویلی صرفاً بهبود رویه‌های فرماندهی و کنترل نیروهای سعودی نیست، بلکه ایجاد هماهنگی عملیاتی مؤثرتر میان نیروهایی است که اختلافات سیاسی‌شان همچنان حل‌نشده باقی مانده است.

گزینه‌های پیش روی ریاض

برای ریاض، اولویت فوری مهار پیشروی حوثی‌ها به سمت عدن و همزمان بازپس‌گیری ابتکار عمل در مناطق دیگر است؛ بااین‌حال، گسترش عملیات در چندین جبهه، فشار بیشتری بر نیروهای زمینی‌ای وارد خواهد کرد که همین حالا نیز با کمبود ظرفیت و فرسودگی مواجه‌اند.

هزینه‌های جنگ در داخل عربستان نیز بیش از پیش نمایان شده است. حمله ۱۹ نوامبر به برج صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان (PIF Tower) به هفت تا هشت طبقه از این ساختمان آسیب زد و مقام‌ها را وادار کرد منطقه مالی ملک عبدالله را به روی بازدیدکنندگان ببندند. این اتفاق کمتر از دو هفته پس از حمله‌ای رخ داد که به یکی از ساختمان‌های آرامکو در همان منطقه آسیب رسانده بود.

جمله به نیروهای مورد حمایت سعودی در یمن/عکس از شاتراستوک

کریگ خاطرنشان کرد که حوثی‌ها در متمرکز کردن فشار بر عربستان سعودی، در عین پرهیز از حملاتی که ممکن است کشورهای دیگر را وارد منازعه کند، انضباط چشمگیری از خود نشان داده‌اند. در نتیجه، بخش نامتناسبی از هزینه‌های جنگ بر دوش ریاض قرار گرفته است؛ آن هم در شرایطی که جنگ ایران عربستان را مجبور کرده است هم از زیرساخت‌های شرقی خود دفاع کند و هم از کریدور صادراتی غربی‌اش که اهمیت فزاینده‌ای پیدا کرده است.

از نظر کریگ، ریاض منابع مالی و نظامی کافی برای ادامه جنگ را در اختیار دارد، اما اگر عملیات‌های بیشتر نتوانند دستاوردهای معناداری به همراه داشته باشند، این کشور ممکن است موقعیت خود را در مذاکرات تضعیف کند. او گفت: «شش ماه دیگر جنگ ممکن است فشار بیشتری برای چانه‌زنی ایجاد کند، اما به همان اندازه این احتمال وجود دارد که پس از فرسوده‌تر شدن متحدان عربستان، این کشور ناچار شود از موضعی ضعیف‌تر وارد مذاکرات شود.»

کریگ معتقد است ولیعهد عربستان بازپس‌گیری باب‌المندب را به مسئله‌ای مرتبط با اعتبار شخصی خود تبدیل کرده است. بنابراین، هرچه جنگ بدون دستیابی به موفقیتی معنادار طولانی‌تر شود، عقب‌نشینی از آن بدون آنکه شکست‌خورده به نظر برسد، دشوارتر خواهد شد. او گفت: «عربستان سعودی در معرض این خطر قرار دارد که در جنگی گرفتار شود که توان مالی ادامه دادنش را دارد، اما از نظر سیاسی توان تحمل شکست در آن را ندارد.»

کره شمالی جهان عرب؟

در این رابطه آتلانتیک هم نوشت: عبدالرحمن الراشد، روزنامه‌نگار سعودی، ماه گذشته به یک پادکستر سعودی گفت: «پادشاهی امروز با خطرناک‌ترین بحران در تاریخ خود روبه‌روست». چنین صراحتی در عربستان سعودی به‌شدت کمیاب است. مقام‌های سعودی و یمنی گفتند که حکومت سعودی اکنون تهدید حوثی‌ها را بسیار جدی‌تر از گذشته می‌گیرد. ریاض توافق‌هایی منعقد کرده است تا هزاران سرباز از پاکستان و سوریه برای کمک به دفاع از مرزهای کشور با یمن به عربستان اعزام شوند.

اما ممکن است این تلاش‌ها کافی نباشد. حوثی‌ها نیز با کمک ایران، چین، کره شمالی و روسیه در حال تقویت نیروهای خود هستند. حوثی‌ها دیگر شورشیان نوپای یک دهه پیش نیستند. آن‌ها با سرعت در مسیر تبدیل شدن به کره شمالی جهان عرب قرار دارند: یک دولت کوچک منزوی، به‌شدت مسلح که تهدیدی برای کل منطقه به شمار می‌رود. آن‌ها صنعتی تسلیحاتی با کمک هوش مصنوعی دارند و جنگ اوکراین را مطالعه کرده‌اند. عملیات اطلاعاتی آن‌ها بسیار پیشرفته‌تر از رقبای سعودی و یمنی‌شان است.

مردان در محوطه دانشگاه صنعا در یمن در جریان تظاهراتی برای نشان دادن حمایت خود از حوثی‌ها سلام نظامی می‌دهند/عکس از خبرگزاری فرانسه

ارتش عربستان برای چنین جنگی طراحی نشده است. حاکمان این کشور مدت‌ها از ساخت ارتشی که ممکن بود روزی به تهدیدی برای سلطنت تبدیل شود، اکراه داشته‌اند. حتی اکنون نیز آن‌ها ایده اعزام نیروهای خود برای جنگیدن با حوثی‌ها را رد کرده‌اند؛ به‌استثنای نیروهای ویژه نخبه‌ای که از قبل در یمن مستقر شده‌اند؛ اما ممکن است به‌زودی دریابند که وقتی کشورشان با تهدیدی کاملاً واقعی از جانب تهاجم خارجی روبه‌روست، نمی‌توان به نیروهای خارجی اتکا کرد.

در ماه اکتبر یکی از مقام‌های ارشد سعودی ادعا کرد که راهبرد حوثی‌ها طی چند ماه گذشته از سوی تهران و متحدانش در محور مقاومت هماهنگ شده بود. این مقام گفت که آخرین فصل این راهبرد در بهار آغاز شد؛ زمانی که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، دستور محاصره تنگه هرمز را صادر کرد. این اقدام گزینه‌های تهران برای واکنش تلافی‌جویانه را محدود کرد. بنابراین، مقام‌های ایرانی با متحدان حوثی خود دیدار کردند و آن‌ها را متقاعد ساختند که حمله‌ای را علیه تنگه باب‌المندب آغاز کنند.

این مقام ادعا کرد که ایرانی‌ها پذیرفتند که برای عملی شدن این طرح کمک کنند و این امر در جریان پرواز تهران به صنعا که در نهایت در بندر حدیده به زمین نشست، اتفاق افتاد. اگر روایت این مقام سعودی درست باشد، نشان می‌دهد که حوثی‌ها بیش از هر زمان دیگری از حمایت بین‌المللی برخوردارند. حتی اگر این گزارش برای جلب توجه یک روزنامه‌نگار آمریکایی اغراق‌آمیز بیان شده باشد، مقام‌های سعودی به‌شدت خواهان دریافت کمک نظامی بیشتر از ایالات متحده هستند، باز هم به حقیقتی بزرگ‌تر درباره ماهیت کنونی حوثی‌ها اشاره دارد.

گسترش دامنه فعالیت انصارالله به شاخ آفریقا

حوثی‌ها به مسئله‌ای جهانی تبدیل شده‌اند. آن‌ها ثابت کرده‌اند که می‌توانند آبراهی را مسدود کنند که حدود ۱۵ درصد تجارت جهان از آن عبور می‌کند. آن‌ها اکنون حدود یک‌سوم خاک یمن و بخش اعظم جمعیت آن را تحت کنترل دارند و هدفشان تصرف تمام کشور است. این‌ها جاه‌طلبی‌هایی توخالی نیستند. حوثی‌ها پیوسته ظرفیت تولید موشک و پهپاد خود را گسترش می‌دهند و از فیبر نوری و مواد دیگری استفاده می‌کنند که چین در اختیارشان قرار داده است. اخیراً شواهدی آشکار شده که نشان می‌دهد آن‌ها از ابزار هوش مصنوعی کلود برای بهبود فناوری موشک‌های هدایت‌شونده خود استفاده کرده‌اند. آن‌ها با وجود تفاوت‌های فرقه‌ای، روابطی عمل‌گرایانه با القاعده و گروه الشباب ایجاد کرده‌اند.

آن‌ها همچنین در نمایشی از مهارت سیاسی و شور ایدئولوژیک، در میان گروه‌های قومی و قبیله‌ای مختلف در سراسر شاخ آفریقا، از جمله در سومالی، جیبوتی، اریتره، اتیوپی، کنیا و سودان، به عضوگیری و آموزش نیرو پرداخته‌اند. به نظر می‌رسد این اقدامات با الگوگیری از تلاش‌های ایران برای ایجاد و تقویت متحدان منطقه‌ای انجام می‌شود و می‌تواند به منطقه‌ای از آفریقا که همین حالا نیز به‌شدت بی‌ثبات است، مواد قابل اشتعال بیشتری بیفزاید.

حوثی

حامیان انصارالله در روز جمعه، ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶، در صنعا، یمن، در جریان تجمعی در حمایت از این گروه شعار سر می‌دهند/عکس از آسوشیتدپرس

عمان سال‌هاست که سیاستی دوپهلو در پیش گرفته است؛ به حوثی‌ها اجازه می‌دهد از مرز مشترک این کشور با یمن تسلیحات قاچاق کنند و اطلاعاتی را نیز در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد؛ اقدامی با این هدف که اگر حوثی‌ها در نهایت پیروز شوند، عمان در موقعیت مناسبی قرار داشته باشد.

امارات متحده عربی سال‌ها در کنار سعودی‌ها در داخل یمن با حوثی‌ها جنگید، اما در اواخر سال گذشته، تنش‌های دیرینه میان دو کشور به نقطه گسست رسید و سعودی‌ها به اماراتی‌ها دستور دادند که نیروهای خود را خارج کنند. غیبت اماراتی‌ها به تلاش‌های گسترده‌تر برای پیشبرد جنگ آسیب زده است.

سعودی‌ها که مدت‌هاست از دولت یمن به‌رسمیت‌شناخته‌شده در سطح بین‌المللی در عدن حمایت می‌کنند، پس از تصرف باب‌المندب به دست حوثی‌ها، یک ضدحمله سازمان‌دهی کردند. آن‌ها نیروهای کماندوی سعودی را در میان نیروهای دولت یمن در سراسر کشور مستقر کردند. تعدادی از این نیروها در حمله ویرانگر حوثی‌ها در ۱۹ اکتبر کشته شدند. نَدوَه الدوسری، پژوهشگر همکار مؤسسه خاورمیانه، به من گفت: «من هیچ راه خروجی از این وضعیت نمی‌بینم، مگر اینکه آمریکا با ارائه پشتیبانی مستقیم هوایی موافقت کند.»

حتی اگر سعودی‌ها بتوانند وقفه‌ای در درگیری‌ها ایجاد کنند، باز هم حوثی‌ها در این منازعه دست بالا را خواهند داشت؛ زیرا همچنان قادر خواهند بود فرودگاه‌ها و تأسیسات نفتی عربستان را هدف قرار دهند. آن‌ها بدون تردید از هرگونه آتش‌بس برای ادامه گسترش توان نظامی خود استفاده خواهند کرد؛ همان‌طور که در گذشته نیز چنین کرده‌اند.

تفاوت امارات و سعودی در مواجهه با متحدین یمنی خود

یک مقام سعودی گفت برنامه بلندمدت این دولت، ایجاد ارتشی بزرگ‌تر و یکپارچه‌تر در یمن است تا بتواند حوثی‌ها را به عقب براند و «توانمندی‌های نظامی آن‌ها را از بین ببرد؛» اما این هدف بسیار دشواری است. یک افسر نظامی یمنی نیرویی نظامی را توصیف کرد که اختلاف وفاداری‌های سیاسی و منطقه‌ای، توان آن را فلج کرده است. او گفت: «نیروهایی هستند که به حزب اصلاح وفادارند»؛ حزب اسلام‌گرای یمن؛ «و آن‌ها از ما متنفرند.» منظور او جناح سکولارتر خودش بود.

یک مرد سعودی در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ در ریاض، عربستان سعودی، از کنار بنری از محمد بن سلمان که بر روی یک ساختمان تجاری نصب شده است، عبور می‌کند/عکس از خبرگزاری رویترز

در جنوب، بسیاری از سربازان بیش از آنکه به جنگیدن با حوثی‌ها علاقه داشته باشند، به ایجاد کشوری مستقل فکر می‌کنند. آن افسر گفت: «حوثی‌ها به‌خوبی از اختلافات موجود در جبهه ما آگاه‌اند و از آن‌ها بهره‌برداری می‌کنند.»

سعودی‌ها نیز مشکلات خاص خود را به این جنگ آورده‌اند. یکی از این مشکلات، فرهنگ حق‌به‌جانبی و فساد در پادشاهی است که به رفتار این کشور در یمن نیز سرایت کرده است. سعودی‌ها برای دهه‌ها نفوذ خود در یمن را از طریق نظامی مبتنی بر حامی‌پروری حفظ کردند؛ نظامی که در آن به شیوخ قبایل و چهره‌های نظامی مستمری پرداخت می‌شد. آن‌ها همچنین نگاهی شبه‌امپراتوری به یمنی‌ها داشتند و آنان را زیردستانی ابتدایی و عقب‌مانده می‌پنداشتند.

سعودی‌ها به این شهرت داشتند که حقوق نیروهای نیابتی خود را آن‌قدر ناچیز یا با چنان تأخیری پرداخت می‌کنند که برخی از این نیروها برای تأمین غذای فرزندانشان ناچار می‌شدند سلاح‌های خود را بفروشند. این الگوی رفتاری خشم و نارضایتی عمیقی ایجاد کرد؛ تا حدی به این دلیل که یمنی‌ها با رویکرد متفاوتی نیز آشنا شدند.

اماراتی‌ها طی چند دهه در کشور خود فرهنگ انضباط و پاسخ‌گویی را پرورش داده بودند و در یمن نیز به آموزش متحدانشان، پرداخت حقوق بالاتر به آن‌ها و مطالبه نتیجه در ازای این پرداخت‌ها شهرت داشتند؛ بنابراین اماراتی‌ها که خود نیروی نظامی کوچکی اما بسیار کارآمد دارند، در جذب و آموزش نیروهای یمنی موفقیت بسیار بیشتری به دست آوردند. سعودی‌ها می‌گویند در حال اصلاح نظام خود هستند، اما این کار به زمان نیاز دارد.

در همین حال، نیروهای سعودی و متحدانشان اکنون برای شکستن محاصره یک‌ماهه حوثی‌ها علیه تعز، یکی از بزرگ‌ترین شهرهای یمن، با مشکل روبه‌رو هستند. اگر حوثی‌ها این شهر را تصرف کنند، دیگر چیزی جز جاده‌های باز میان آن‌ها و عدن فاصله نخواهد انداخت؛ عدن پایگاه دولت یمن به‌رسمیت‌شناخته‌شده در سطح بین‌المللی و مقر فرماندهی نظامی آن است.

آیا جنگ زمینی به دروازه‌های سعودی کشیده می‌شود؟ 

در همین حال، حوثی‌ها در مناطقی که تحت کنترل دارند اقداماتی انجام داده‌اند که حتی در صورت موفقیت نیروهای یمنی در بازپس‌گیری مناطق ازدست‌رفته، می‌تواند آن‌ها را وارد جنگی فرسایشی و طولانی کند. در برخی از محموله‌هایی که اخیراً توقیف شده و مقصدشان بنادر تحت کنترل حوثی‌ها بوده است، تجهیزات حفاری تونل کشف شده؛ از جمله ابزارهای حفاری و سامانه‌های تهویه. به نظر می‌رسد حوثی‌ها در سال‌های اخیر موفق شده‌اند مقادیر زیادی از این نوع تجهیزات را وارد کنند.

به گفته  محمد الباشا، تحلیلگر یمن و بنیان‌گذار مؤسسه مشاوره ریسک ژئوپلیتیک باشا ریپورت: «حوثی‌ها در حدیده، شهری در زیر شهر ساخته‌اند. برای هر کسی که بخواهد آنجا را تصرف کند، این کار مثل ورود به غزه خواهد بود.»

دود سیاه در روز شنبه از فرودگاه بین‌المللی ملک خالد در ریاض، عربستان سعودی بلند می‌شود/عکس از خبرگزاری رویترز

میدان نبرد کنونی در جنوب یمن قرار دارد، اما تمام کسانی که با آن‌ها گفت‌وگو شده است، اتفاق‌نظر داشتند که حوثی‌ها در نهایت جبهه جدیدی در شمال خواهند گشود و برای حمله به عربستان سعودی تلاش خواهند کرد. چنین اتفاقی باعث خواهد شد سعودی‌ها دیگر نتوانند انکار کنند که در وضعیت جنگی قرار دارند. آن‌ها تاکنون قاطعانه بر این ادعا پافشاری کرده‌اند که این درگیری، منازعه‌ای داخلی در یمن است و عربستان سعودی صرفاً طرفی ثالث در آن به شمار می‌رود؛ اما حوثی‌ها سال‌هاست که به‌روشنی اعلام کرده‌اند خود را در حال جنگ با ریاض می‌دانند و بارها دولت یمن به‌رسمیت‌شناخته‌شده در سطح بین‌المللی را به تمسخر گرفته و آن را پوششی برای عربستان سعودی خوانده‌اند.

تقریباً هیچ‌کس در عربستان سعودی نمی‌خواهد احتمال این را بپذیرد که ممکن است به‌زودی مجبور شوند از کشور خود دفاع کنند. یکی از مقام‌ها در ریاض پرسید: «چرا باید جوانان خود را برای دفاع از باب‌المندب اعزام کنیم؟ این درگیری در داخل یمن جریان دارد.» او در ادامه حوثی‌ها را چیزی بیش از یک «مزاحمت» توصیف نکرد.

قرار است مشکلات عربستان سعودی از طریق فناوری و نوآوری حل شوند. گرفتار شدن در جنگی خونین با بخشی از این برنامه نیست. این جنگ بخشی از برنامه‌های آمریکا نیز نیست؛ به‌ویژه پس از آنکه دولت ترامپ در اوایل سال ۲۰۲۵ یک جنگ هوایی پرهزینه و تا حد زیادی بی‌نتیجه را علیه حوثی‌ها به راه انداخت که هفت هفته به طول انجامید؛ اما این وضعیت ممکن است تغییر کند. حوثی‌ها معتقدند که در حال نبردی متافیزیکی با آمریکا هستند و مصمم‌اند تمام پایگاه‌های نفوذ آمریکا در منطقه را سرنگون کنند.