اکوایران: رهبران شخصی از ترامپ تا پوتین و شی جینپینگ با تمرکز بر هوسها و انگیزههای شخصی، به تهدیدی برای ثبات جهانی تبدیل شدهاند. در جهانی که در دست رهبران منزوی و غیرپاسخگو است، بحرانها و جنگهای بیمنطق محتملتر میشوند.
اکونومیست در تازهترین سرمقاله خود معتقد است که با وجود عقبنشینی تاکتیکی ترامپ نسبت به گرینلند، ریسکهای بزرگ همچنان باقی ماندهاند؛ به تعبیری، گرینلند تنها نوک کوه یخ است.
اکوایران: بازگشت ترامپ به دفتر بیضیشکل نشانهای از احیای سبک «مرد قدرتمند» در سیاست جهانی بوده است.
اکوایران: اقدامات و اظهارنظرهای اخیر دوناللد ترامپ نشان میدهند که او ممکن است خواهان نوعی ترتیب باشد که در آن ایالات متحده، چین و روسیه هر یک بر حوزه نفوذ خود مسلط باشند.
اکوایران: ترامپ باور دارد که با رویکردی معاملاتیتر میتوان از اختلافات ایدئولوژیک که ممکن است مانع همکاری با چین و روسیه شوند، عبور کرد. اما کنسرت قدرتها، با وجود اتحاد ظاهری قدرتهای بزرگ، اغلب اختلافات ایدئولوژیک را پنهان میکنند، نه آنکه…
اکوایران: چرخش ناگهانی ترامپ از رقابت به همکاری، نشان میدهد که روایت جدید او دیگر بر محور نبرد میان قدرتها نیست، بلکه بر پایه همدستی میان قدرتها برای شکل دادن به نظم جهانی مورد نظرشان است - نظمی که ممکن است، چنانکه تاریخ نشان میدهد، پایانی…
اکوایران: آنچه در ادامه میخوانید، تحلیلی است از چرخشهای استراتژیک ایالات متحده از رقابت به سوی همسویی با رقبای دیرینهاش و بازگشت احتمالی به ایدهای تاریخی بهنام «کنسرت قدرتها».
اکوایران: به نظر میرسد برای آمریکا، ترامپ فرد مناسبی برای این لحظه نیست.
اکوایران: در بهترین حالت، ترامپ رفتاری را در پیش گرفته که میتواند ادبیات و اقدامات توسعهطلبانه را به عنوان ابزاری برای کسب مزایای ژئوپلیتیکی مشروع جلوه دهد. در این روند، او درِ جهانی خطرناک را میگشاید.
اکوایران: با یک دهه آیندهنگری، اکنون به نظر میرسد که سال 2014 سال مهمی بوده است چرا که آغاز تبدیل پوسیدگی در نظم بینالمللی لیبرال به قانقاریا بود.
