در شرایط جنگ، تنش‌های ژئوپلیتیک و نااطمینانی‌های شدید، بودجه دولت هم‌زمان از دو طرف تحت فشار قرار می‌گیرد؛ از یک سو هزینه‌های دفاعی، امنیتی، امدادی و حمایتی افزایش پیدا می‌کند و از سوی دیگر، ممکن است بخشی از درآمدهای دولت، به‌ویژه درآمدهای نفتی و…
در هفته اخیر تصویری از موجودی برخی دستگاه‌های دولتی سر و صدای زیادی به پا کرده است. این تصویر که توسط یکی از نمایندگان مجلس، منتشر شده نشان دهنده موجودی بالا در برخی حساب‌ها و اصطلاحا رسوب منابع بودجه‌ای است.
بارها در محافل اقتصادی تکرار شده که بودجه ایران نفتی است و همین باعث شده تا امکان برنامه‌ریزی برای دولت‌های مختلف وجود نداشته باشد یا حداقل پایبندی به یک برنامه مشخص امر دشواری تلقی شود.
محاسبات و اظهارنظرهای رسمی از وضعیت تحقق منابع بودجه عمومی نشان می‌دهد، نفت شاگرد تنبل دولت در نیم‌سال اول 1402 بود.
بایدها و نبایدهای تدوین لایحه بودجه سال 1403 منتشر شد.
اگر به دخل و خرج کشورهای نفتی نگاهی کنیم، متوجه نقش پررنگ درآمدهای نفتی در بودجه آنها هستیم.
75 سال پیش در سال 1327 اولین برنامه توسعه ایران، برنامه ریزی شد. در این سند پیشبینی دریافت وام از بانک جهانی صورت گرفته بود و به علت شکست در دریافت وام اولین برنامه توسعه ایران نتوانست به اجرا درآید.
در مورد بودجه نظامی، ۲ رویکرد در کشور وجود دارد، رویکرد اول معتقد است که توان دفاعی نیاز به تقویت دارد و از اینرو هزینه و سرمایه‌گذاری در این حوزه باید افزایش یابد.
رئیسی در جلسه ستاد هماهنگی اقتصادی دولت اولین دستورات اقتصادیش را برای اجرا ابلاغ کرد.
