چرا پالایشگاههای کشور با وجود ظرفیتهای بالا، برای اجرای پروژههای توسعهای انگیزه کافی ندارند؟
پاسخ در یک «لوپ بسته» نهفته است؛ سیاستهای قیمتگذاری دستوری دولت و گره زدن تخفیف خوراک به پیشرفت پروژهها، عملا پالایشگاهها را در تلهای از زیاندهی گرفتار کرده است.
وقتی مدل حکمرانی انرژی به جای تشویق به نوسازی، بر فشارهای مالی متمرکز باشد، مدیران پالایشگاه ترجیح میدهند در حاشیه امن حرکت کنند تا ریسک سرمایهگذاری در تکنولوژیهای جدید را بپذیرند.
در این بخش از «مدار انرژی»، بررسی میکنیم که چطور بدون تغییر در مدل قیمتگذاری و اصلاح ساختار مالی میان دولت و پالایشگاهها، حتی احداث واحدهای جدید هم نمیتواند تراز انرژی کشور را مثبت کند.
