کوین وارش، نامی آشنا در سیاست پولی آمریکا است؛ عضوی سابق از هیأتمدیره فدرال رزرو که تجربه حضور در یکی از بحرانیترین مقاطع اقتصاد مدرن، یعنی بحران مالی ۲۰۰۸، را در کارنامه دارد. وارش از همان سالها بهعنوان چهرهای بهشدت بدبین نسبت به گسترش ترازنامه فدرال رزرو و پیامدهای تورمی سیاستهای انبساطی شناخته میشد؛ نگاهی که حتی در اوج رکود و بیکاری بالا نیز تغییر نکرد.
همین سابقه، او را به یک «هاک» تمامعیار در ذهن فعالان بازار تبدیل کرده است. اما آنچه امروز اهمیت دارد، نه فقط دیدگاههای کلاسیک وارش درباره تورم، بلکه همسویی او با چرخش ساختاری مورد نظر دولت ترامپ است. در این چارچوب، نقش فدرال رزرو بهعنوان موتور اصلی نقدینگی باید محدود شود و بار تأمین مالی اقتصاد واقعی دوباره بر دوش بانکها و نظام اعتباری قرار گیرد.
بازارها بیش از آنکه نگران مسیر نرخ بهره باشند، از پیامدهای این تغییر رژیم سیاستگذاری هراس دارند؛ فدرال رزروی کوچکتر، کممداخلهتر و کمحرفتر که بخشی از مدیریت انتظارات را به خود بازار واگذار میکند. واکنشهای تند هفته گذشته، نشانهای از همین نااطمینانی ساختاری است.
