پس از بیش از ۱۰۷ روز تنش نظامی و درگیریهای پراکنده در چند جبهه منطقهای، حالا نشانههایی از یک تغییر فاز جدی در روابط ایران و ایالات متحده دیده میشود؛ تغییری که با نقشآفرینی میانجیهایی مانند پاکستان و قطر، به شکلگیری یک یادداشت تفاهم اولیه انجامیده است.
در قلب این تفاهم، دو محور اصلی دیده میشود: توقف درگیریهای نظامی در جبهههای مختلف و بازگشایی تنگه هرمز؛ گذرگاهی که نقش حیاتی در انرژی جهان دارد.
با این حال، آنچه این توافق را پیچیدهتر میکند، موکول شدن مهمترین پروندههای اختلافی، از جمله برنامه هستهای ایران، تحریمها و ترتیبات امنیتی منطقهای، به یک بازه ۶۰ روزه مذاکراتی است. به بیان دیگر، این یادداشت تفاهم بیش از آنکه یک «پایان» باشد، یک «وقفه کنترلشده» در مسیر یک منازعه طولانی است.
آنچه امروز شاهد آن هستیم، نه صلح است و نه بازگشت به وضعیت پیشین؛ بلکه ورود به مرحلهای از «دیپلماسی پرریسک» است که آینده آن به میزان پایبندی طرفین، مدیریت تنشهای منطقهای و توان میانجیها در کنترل بحران وابسته خواهد بود.
