به گزارش اکوایران، منابع آگاه به سیانان گفتهاند دولت دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده موافقت کرده که به عربستان سعودی اجازه دهد به طور آزمایشی و بدون تصویب پادمانهای بینالمللی منع اشاعه توسعه سلاحهای هستهای، به غنیسازی اورانیوم بپردازد. بر اساس این گزارش، پیشنویس توافق هستهای که حمایت ایالات متحده از برنامه هستهای غیرنظامی ریاض را اعلام میکند، منتظر امضای ترامپ است.
دو منبع آگاه از این موضوع اظهار داشتند که جنگ جاری علیه ایران - که به ادعای ترامپ برای ممانعت از هسته ای شدن جمهوری اسلامی ایران آغاز شد - در به تأخیر انداختن امضای ترامپ نقش داشته است. یکی از این منابع گفت، برخی در کنگره نیز معتقدند که دولت ترامپ به دلیل احتمال مواجهه با قطعنامه عدم تأیید دو حزبی که مانع از اجرایی شدن این توافق میشود، امضای آن را به تأخیر میاندازد.
به سوی سلاح هستهای؟
کارشناسان به سیانان گفتند که این توافق میتواند به طور بالقوه مسیری را برای عربستان سعودی به سمت سلاحهای هستهای فراهم کند، مگر اینکه پادمانهای سختگیرانهای اعمال شود. محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی، پیش از این تهدید کرده بود که در صورت دستیابی ایران به بمب اتمی، سلاحهای هستهای خود را خواهد ساخت.
چهار منبع گفتند که این توافقنامه، که شامل یک توافقنامه همکاری هستهای غیرنظامی معروف به توافقنامه ۱۲۳ و یک توافقنامه اجباری پادمانهای هستهای است، هنوز برای بررسی به کنگره ارسال نشده، زیرا طبق قانون فدرال، کاخ سفید پس از امضا ملزم به انجام این کار است.
اکوایران: دولت ترامپ مذاکرات با مقامات سعودی را در مورد توافقی که به عربستان سعودی امکان دسترسی به فناوری هستهای آمریکا و احتمالاً اجازه غنیسازی اورانیوم را میدهد، از سر گرفته است.
کریس رایت، وزیر انرژی ایالات متحده، در سال 2025 گفت: «ما در مورد یک توافقنامه برای همکاری هستهای غیرنظامی گرد هم آمدهایم. ما میخواهیم با توافقنامههای پادمان دوجانبه، مشارکت خود را افزایش دهیم، فناوری هستهای آمریکا را به عربستان سعودی بیاوریم و به تعهد محکم خود به عدم اشاعه پایبند باشیم».
دولت ترامپ اوایل امسال در کنگره، برخی را در جریان رئوس کلی توافقنامههای هستهای عربستان قرار داد و حتی در آن زمان، به گفته یک منبع آگاه، این توافقنامه به عنوان یک توافقنامه ویژه که اجازه میدهد تا حدی غنیسازی اورانیوم و/یا بازفرآوری پلوتونیوم در داخل کشور انجام شود، معرفی شد. این منبع گفت که این برای چنین توافقنامهای «بیسابقه» خواهد بود.
غنیسازی اورانیوم و بازفرآوری پلوتونیوم دو مسیر اصلی برای ایجاد ماده اصلی لازم برای ساخت سلاحهای هستهای هستند. بیشتر کشورهایی که راکتورهای هستهای غیرنظامی آنها به اورانیوم غنیشده نیاز دارند، آن را در داخل کشور تولید نمیکنند - در عوض، این مواد را از فروشندگانی مانند ایالات متحده یا روسیه خریداری میکنند و آن را در محمولههای مهر و موم شده تحت نظارت دقیق بینالمللی دریافت میکنند.
اما طبق درخواستی که سال گذشته توسط دولت به کنگره ارائه شد و نامهای از وزارت امور خارجه در ماه مه به قانونگذاران که هر دو توسط CNN بررسی شدند، پیشنویس توافق همچنین عربستان سعودی را ملزم به پذیرش یک توافقنامه استاندارد پادمانهای هستهای پیشرفته با آژانس بینالمللی انرژی اتمی، معروف به پروتکل الحاقی، نمیکند. در عوض، توافق پادمانها فقط بین ایالات متحده و پادشاهی سعودی خواهد بود.
عدول از «استاندارد طلایی»؟
به گفته یک منبع آگاه، هم پتانسیل غنیسازی و بازفرآوری و هم عدم تعهد بیشتر آژانس بینالمللی انرژی اتمی، بلافاصله نگرانی بسیاری از اعضای کنگره را برانگیخت. توافق عربستان سعودی در تضاد با توافقنامه ۲۰۰۹ بین ایالات متحده و امارات متحده عربی است که در آن امارات متحده عربی با نظارت بیشتر آژانس بینالمللی انرژی اتمی موافقت کرد و قول داد که از غنیسازی و بازفرآوری صرف نظر کند. کارشناسان هستهای از توافق امارات متحده عربی به عنوان «استاندارد طلایی» برای همکاری هستهای یاد میکنند.
آژانس بینالمللی انرژی اتمی/ عکس از خبرگزاری رویترز
به گفته کلسی داونپورت، عضو انجمن کنترل تسلیحات: «پروتکل الحاقی به صراحت برای دسترسی بیشتر به آژانس بینالمللی انرژی اتمی طراحی شده بود، پس از آنکه مشخص شد توافقنامههای جامع (اساسی) پادمانها برای جلوگیری از پیشرفت کشورها به سمت سلاحهای هستهای کافی نیستند».
آندریا استریکر، معاون مدیر امور عدم اشاعه در اندیشکده بنیاد دفاع از دموکراسیها، هم به سیانان گفت که اکنون زمان مناسبی برای تدوین استانداردهای جدید نیست. استریکر گفت: «اگر پروتکل الحاقی وجود نداشته باشد، آژانس بینالمللی انرژی اتمی حق کمتری برای رفتن به (بازرسی از) سایتهای اعلام نشده خواهد داشت. من فکر میکنم با کاهش مشکل غنیسازی ایران، این یک فرصت عالی برای دو برابر کردن استاندارد طلایی است». استریکر گفت که هیچ راه امنی برای مجاز کردن غنیسازی یا بازفرآوری در خاک عربستان سعودی وجود ندارد، حتی اگر چنین تأسیساتی تحت کنترل آمریکا تأسیس شود. او گفت: «شما نمیتوانید مطمئن باشید که سعودیها سعی در ملی کردن یک تأسیسات نخواهند داشت. در آن صورت، رئیس جمهور وقت ایالات متحده با این مسئله روبرو خواهد شد که آیا باید تأسیسات را بمباران کند تا از فرار هستهای یا چیزی شبیه به آن جلوگیری کند».
پا در راه اسلامآباد؟
استریکر پیشنهاد داد که تکنسینها و دانشمندان سعودی که روی سانتریفیوژهای غنیسازی کار میکنند، میتوانند دانش خود را در سایر تأسیسات مخفی نیز به کار گیرند. برنامه تسلیحات هستهای پاکستان به شیوهای مشابه پس از آن آغاز شد که گفته میشود دانشمند عبدالقدیر خان به طرحهای سانتریفیوژ از یک شرکت اروپایی که او را برای شروع برنامه پاکستان استخدام کرده بود، تکیه کرده است. گفته میشود که خان همچنین دانش خود را با ایران، لیبی و کره شمالی به اشتراک گذاشته است. پاکستان مدعی است که خان هنگام فروش این فناوری به تنهایی عمل کرده است.
طرح از روزنامه فایننشیال تایمز
جوینر گفت که معتقد است مزایای همکاری هستهای صلحآمیز عربستان سعودی بر «وجود برخی خطرات اشاعه هستهای باقیمانده» غلبه دارد. یکی از استدلالهای موافقان این همکاری این است که این همکاری یک بازار تجاری پرسود برای صنعت هستهای نوظهور آمریکا ایجاد میکند که با اهداف سیاست انرژی دولت ترامپ همسو است. استدلال دیگر این است که روسیه یا چین شرایط مورد نظر سعودیها را با پادمانهای کمتر مؤثر فراهم کنند.
با این حال، داونپورت از انجمن کنترل تسلیحات هشدار داد که ایجاد سابقه ترتیبات پادمانهای هستهای «سفارشی» میتواند روسیه و چین را قادر سازد تا همین کار را با سایر کشورها انجام دهند. او گفت: «اگر روسیه به جای استانداردهای مداخلهجویانهتر آژانس بینالمللی انرژی اتمی، پادمانهای دوجانبه خود را اعمال کند، ایالات متحده چه احساسی خواهد داشت؟»
