در جریان جنگ اخیر، امارات برخلاف تصویر دیرینه خود بهعنوان «جزیره ثبات» در خاورمیانه، به یکی از آسیبپذیرترین نقاط منطقه تبدیل شد. کاهش شدید ارزش بازارهای مالی، افت معاملات املاک، لغو هزاران پرواز و آسیب به صنعت گردشگری، همگی نشان دادند که مدل اقتصادی مبتنی بر ثبات، سرمایهگذاری خارجی و جریان آزاد تجارت، تا چه اندازه در برابر بیثباتیهای امنیتی شکننده است.
از منظر راهبردی نیز، پروژه بلندمدت امارات برای تبدیل شدن به یک «قدرت شبکهای» — متکی بر بنادر، سرمایهگذاریهای فرامرزی، روابط همزمان با قدرتهای متعارض و ایجاد نفوذ منطقهای — در مواجهه با یک درگیری واقعی نظامی، کارآمدی محدود خود را نشان داد. جنگ اخیر این واقعیت را برجسته کرد که در محیطهای امنیتی پرتنش، شبکههای اقتصادی و دیپلماتیک لزوماً به معنای مصونیت ژئوپلیتیک نیستند.
در نتیجه، به نظر میرسد ابوظبی در حال حرکت به سمت بازتعریف نقش خود در معادلات منطقهای است؛ از یک بازیگر مداخلهگر با رویکرد تهاجمی، به یک تسهیلگر محتاطتر که به دنبال کاهش تنش و جلوگیری از هزینههای مستقیم درگیری است. حمایت اخیر امارات از مسیرهای دیپلماتیک میان ایران و آمریکا را میتوان در همین چارچوب تحلیل کرد.
در مجموع، تجربه جنگ اخیر برای امارات یک پیام روشن داشت: حتی پیشرفتهترین مدلهای اقتصادی مبتنی بر جهانیسازی نیز در برابر شوکهای امنیتی منطقهای آسیبپذیرند. «اسپارت کوچک» اگرچه سالها نماد قدرت شبکهای بود، اما اکنون بیش از هر زمان دیگری در حال بازنگری در معنای واقعی قدرت و امنیت در خلیج فارس است.
