اسلامآباد تنها چند هفته پیش، با میانجیگری میان تهران و واشنگتن، خود را در جایگاه یک بازیگر مؤثر منطقهای میدید؛ جایگاهی که میتوانست اعتبار سیاسی این کشور را به سرمایهگذاری خارجی، حمایت مالی و امتیازات اقتصادی تبدیل کند. اما از زمان آغاز دوباره درگیریها، بسیاری از این امیدها با تردید روبهرو شده است.
پاکستان اکنون میان دو نقش متفاوت گرفتار شده است؛ از یک سو میخواهد جایگاه خود را بهعنوان میانجی حفظ کند و از سوی دیگر، بهدلیل پیمانهای دفاعی و روابط نزدیک با کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس، تحت فشار است تا در برابر حملات به این کشورها موضعی جدیتر اتخاذ کند. محکومیت حملات موشکی انصارالله به عربستان، نشانهای از همین دوراهی است.
در همین حال، سفرهای فشرده مقامات ایران، پاکستان، چین و آمریکا نشان میدهد که اسلامآباد همچنان تلاش میکند مسیر گفتوگوها را زنده نگه دارد. پاکستان به حمایت چین، روابط با آمریکا و سرمایهگذاری کشورهای عربی برای عبور از بحران اقتصادی خود نیاز دارد و از دست دادن اعتماد هر یک از این بازیگران میتواند هزینه سنگینی برای این کشور داشته باشد.
شاید بتوان گفت پاکستان روی تداوم صلح در منطقه شرطبندی کرده بود؛ شرطی که اگر آتش جنگ دوباره شعلهور شود، ممکن است هم جایگاه میانجیگری این کشور را از بین ببرد و هم آن را ناخواسته به یکی از بازیگران مستقیم بحران تبدیل کند.
