در ماه سپتامبر، داده‌های شرکت کپلر از افزایش عبور نفت از تنگه هرمز حکایت داشت؛ به‌طوری‌که میانگین عبور نفت در پایان ماه به حدود ۱۳ میلیون بشکه در روز رسید. اما این روند پایدار نماند.
بر اساس داده‌های همین شرکت، میانگین عبور نفت خام در هفته منتهی به هفتم اکتبر به ۸.۵ میلیون بشکه در روز کاهش یافت؛ رقمی حدود ۴۰ درصد کمتر از سطح معمول.
با این حال، افزایش عرضه به‌تنهایی برای پایین آوردن قیمت نفت کافی نیست. هزینه‌های حمل‌ونقل دریایی، اجاره نفتکش‌ها، دستمزد خدمه و حق‌بیمه کشتی‌ها به‌شدت افزایش یافته‌اند. در نتیجه، حتی نفتی که امکان خروج از منطقه را دارد، با هزینه و ریسک بیشتری به مقصد می‌رسد.
در سوی دیگر، مواضع اخیر دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران درباره عبور نفتکش‌ها، همکاری امارات با آمریکا و احتمال هدف قرار گرفتن زیرساخت‌های دیجیتال، نشان می‌دهد دامنه تقابل می‌تواند از نفت و کشتیرانی فراتر برود.
در چنین شرایطی، مسئله فقط باز یا بسته بودن تنگه هرمز نیست؛ بلکه این است که چه کسی قواعد عبور از این آبراه را تعیین می‌کند و هزینه حفظ یا تغییر این قواعد بر دوش چه کسانی خواهد بود.
آیا تنگه هرمز به نقطه آغاز دور تازه‌ای از تشدید نظامی تبدیل می‌شود؟
