بازگشت ماریا کورینا ماچادو، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا و برنده جایزه صلح نوبل، به کاراکاس، بار دیگر توجه‌ها را به آینده سیاسی این کشور نفت‌خیز جلب کرده است. زنی که سال‌ها با محرومیت سیاسی، زندگی مخفیانه و محدودیت‌های حکومت نیکولاس مادورو روبه‌رو بود، حالا در میان استقبال هوادارانش به کشور بازگشته است؛ اما آیا این بازگشت می‌تواند نقطه عطفی در مسیر دموکراسی ونزوئلا باشد؟
ماچادو در انتخابات ۲۰۲۴ از نامزدی محروم شد و ادموندو گونزالس به نمایندگی از مخالفان وارد رقابت شد. با وجود ادعای مخالفان درباره پیروزی گونزالس، مادورو برنده انتخابات اعلام شد؛ نتیجه‌ای که به تشدید مناقشه سیاسی در کشور انجامید.
با سقوط مادورو، شرایط تغییر کرده، اما ساختار سیاسی به‌جامانده از دوران او همچنان بخش مهمی از قدرت را در اختیار دارد. دلسی رودریگز، رئیس‌جمهور موقت، با حمایت دونالد ترامپ اداره کشور را در دست گرفته و مذاکراتی نیز میان دولت و بخشی از مخالفان جریان دارد؛ مذاکراتی که جنبش ماچادو در آن حضور ندارد.
چالش ماچادو فقط بازگشت به کشور نیست. او باید برای برگزاری انتخابات آزاد و اصلاح نهادهای انتخاباتی و قضایی فشار بیاورد، بی‌آنکه حمایت واشنگتن را از دست بدهد. در مقابل، دولت موقت هنوز زمان مشخصی برای انتخابات اعلام نکرده است.
محبوبیت عمومی می‌تواند سرمایه سیاسی مهمی برای ماچادو باشد، اما به‌تنهایی تضمینی برای انتقال قدرت نیست. پرسش اصلی این است: آیا بازگشت او آغاز مسیری به سوی دموکراسی است یا صرفاً فصل تازه‌ای از رقابت بر سر قدرت در ونزوئلا؟
