به گزارش اکوایران، آنچه که پس از این در ونزوئلا رخ خواهد داد، بسیار نامشخص است. قانون اساسی ونزوئلا شرح میدهد که قدرت به دلسی رودریگز، معاون رئیسجمهوری این کشور خواهد رسید. رودریگز اعلام کرده است که دولت محل حضور نیکولاس مادورو، رئیسجمهوری این کشور، و همچنین بانوی اول را نمیداند.
به نوشته سیانان، اما آینده دولت مادورو در هالهای از ابهام قرار دارد و اپوزیسیون ونزوئلا در داخل و خارج از این کشور، احتمالا این لحظه را به عنوان یک فرصت حیاتی در نظر خواهد گرفت. اپوزیسیون ونزوئلا میگوید که ادموندو گنزالس، سیاستمدار تبعیدی، رئیسجمهور بهحق این کشور است. در بحبوحه نااطمینانی، چندین سناریو میتواند رخ دهد:
ماده 233 قانون اساسی؛ این ماده بیان میکند که در زمان غیبت کامل رئیسجمهور، معاون اول کشور یعنی دلسی رودریگز قدرت را در دست میگیرد و طی 30 روز تقاضای برگزاری انتخابات را ارائه میدهد. سپس پیروز اتخابات به مدت شش سال رئیسجمهور خواهد بود.
فروپاشی رژیم و فرار یا استعفای چهرههای ارشد دولت؛ ادموندو گنزالس اوروتیا به عنوان محتملترین کاندیدای اپوزیسیون ونزوئلا در نظر گرفته میشود که در انتخابات سال 2024 با نیکولاس مادورو رقابت کرد. گنزالس، یک دیپلمات دانشگاهی باسابقه، اکنون در اسپانیا حضور دارد. او از سوی برنده اخیر جایزه صلح نوبل یعنی ماریا کورینا ماچادو حمایت میشود.
ماچادو در هنگام سخنرانی در ماه گذشته میلادی به دنبال دریافت جایزه نوبل، اعلام کرد که جنبش او در حال آمادهسازی یک گذار منظم و مسالمتآمیز پس از رفتن مادورو است. برنده جایزه صلح نوبل 2025 در ماه دسامبر اظهار داشت که گنزالس از او دعوت کرده است به عنوان معاون اول رئیسجمهور فعالیت کند. او همچنین اظهار داشت اکثریت مأموران پلیس و نیروهای مسلح در زمانی که گذار سیاسی آغاز شود، دستورات دولت جدید را اجرا خواهند کرد.
تسلط نظامی؛ ولادیمیر پادرینو لوپز، وزیر دفاع فعلی ونزوئلا، گفته که این کشور در برابر حضور نیروهای نظامی خارجی در کشور مقاومت خواهد کرد. لوپز اظهار داشت که این بزرگترین خشونتی بوده که ونزوئلا تجربه کرده است.
سیانان در گزارشی دیگر اعلام کرده است هیچ موضوعی به اندازه ربودن یک رئیسجمهور مستقر از پایتختش در تاریکی شب، بیانگر قدرت افسارگسیخته نیست. دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، در یک پست 74 کلمهای در شبکههای اجتماعی نشان داده است که میتواند در راستای اهداف متنوع و متغیر سیاست خارجی خود، قاطعانه، ناگهانی و شاید بیپروا، بدون توجه به سابقه، پیامد یا قوانین بینالمللی، عمل کند.
عملیات انتقال نیکولاس مادورو و همسرش از محل به شدت محافظت شدهشان در کاراکاس و سپس احتمال مواجهه رئیسجمهوری ونزوئلا با سیستم قضایی آمریکا، از یک الگوی قابل پیشبینیِ هرچند افراطی برای کسی که آمریکا او را یک فراری خوانده و جایزهای 50 میلیون دلاری برای کشتنش تعیین کرده، پیروی میکند. اما در اینجا یک استثنای جدی وجود دارد: مادورو رئیس دولتی است که ملتش طعمه اهداف سیاسی مختلف ایالات متحده است. هر چه کیفرخواستها بگویند، این موضوع همیشه سیاسی به نظر خواهد رسید.
