او با اشاره به این دیدار، اظهار داشت که این مذاکرات در چارچوب تلاشهای مشترک پاکستان و چین برای ایجاد گفتوگو میان تهران و واشنگتن شکل گرفت.
به گفته جنتی، هرچند اطلاعات دقیقی از جزئیات پشتپرده مذاکرات در دست نیست، اما بر اساس گزارشهای منتشرشده و تحلیلهای موجود، طرفین در بسیاری از موضوعات به تفاهم نسبی دست یافته بودند.
او در ادامه افزود که با وجود این پیشرفتها، چند موضوع کلیدی مانع از دستیابی به توافق نهایی شد. نخستین محور اختلاف، مسئله «حق غنیسازی اورانیوم» در ایران بود.
وی دومین محور اختلاف را به ذخایر اورانیوم غنیشده ۶۰ درصدی مرتبط دانست و توضیح داد که حجم قابل توجهی از این مواد در اختیار ایران قرار دارد.
جنتی در ادامه به سومین و به گفته او «مهمترین» موضوع اختلاف اشاره کرد: وضعیت تنگه هرمز. وی اظهار داشت که آمریکا بر باز بودن کامل این گذرگاه برای تردد کشتیهای نفتی و تجاری تأکید داشته و آن را بهعنوان یک دستاورد مهم در سیاست داخلی خود، مدنظر قرار داده است. در مقابل، ایران این موضوع را در چارچوب منافع ملی خود تعریف میکند.
به گفته جنتی، مجموعه این اختلافات موجب شد که با وجود مذاکرات طولانی و فشرده، توافقی در این مرحله حاصل نشود. با این حال، او تأکید کرد که فضای کلی مذاکرات نشاندهنده وجود ظرفیت برای ادامه گفتوگوهاست.
