تنگه هرمز برای دههها یکی از مهمترین و پیشبینیپذیرترین آبراههای جهان بود؛ اما جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، هرمز را به عرصهای برای رقابت بر سر مسیر، دسترسی و ریسک تبدیل کرده است. تغییر مسیر کشتیها، افزایش هزینه بیمه و سوخت و خاموش کردن سامانههای ردیابی، نااطمینانی در این آبراه را افزایش داده است.
اکوایران: اهمیت بابالمندب اکنون با اختلال همزمان کشتیرانی در تنگه هرمز بیشتر شده است.
در همین حال، کشورهای منطقه برای کاهش وابستگی به هرمز گزینههایی ایجاد کردهاند. عربستان با خط لوله شرق-غرب، نفت را به ینبع در دریای سرخ منتقل میکند و امارات نیز از خط لوله ابوظبی-فجیره برای دور زدن هرمز استفاده میکند. عراق میتواند از مسیر کرکوک-جیهان به مدیترانه دسترسی پیدا کند. بااینحال، این مسیرها ظرفیت هرمز را ندارند و در صورت اختلال در دریای سرخ، کشتیها ناچار به دور زدن آفریقا میشوند.
ایران نیز در حال توسعه مسیرهای زمینی، ریلی و دریایی از طریق پاکستان، ترکیه، روسیه، آسیای مرکزی و چین است. این مسیرها جایگزین تجارت دریایی نیستند، اما تابآوری ایجاد میکنند. بنابراین مسئله اصلی برای تهران، جایگزین کردن هرمز نیست؛ بلکه توانایی تحمل یک اختلال طولانیمدت است. هرمز اکنون بخشی از یک اکوسیستم گسترده از بنادر، خطوط لوله، جادهها و مسیرهای کشتیرانی است که ریسک و قدرت منطقهای را شکل میدهد.
خبرگزاری الجزیره گزارش تصویری پیش رو را تهیه کرده است و اکوایران آن را همراه با زیرنویس فارسی ارائه میدهد.
