در همایش «صنعت فولاد و سنگآهن در دوران تحول»، مدیران ارشد بخش معدن و فولاد از زوایای مختلف به همین نقطه مشترک پرداختند؛ اینکه ظرفیتهای ایجادشده زمانی ارزش اقتصادی دارند که امکان بهرهبرداری پایدار از آنها وجود داشته باشد. وجیهاله جعفری بر ضرورت هماهنگی حلقههای زنجیره و تأمین پایدار زیرساختهایی مانند برق، گاز و حملونقل تأکید کرد و مسعود سمیعینژاد با ترسیم سه سناریوی «بازگشت ثبات، تداوم عدمقطعیت و وقوع شوک شدید» هشدار داد که صنعت باید خود را برای مسیرهای متفاوت آینده آماده کند.
در همین حال، سیدعباس حسینی با اشاره به فاصله قابل توجه میان ظرفیت اسمی و تولید واقعی فولاد، مسئله انرژی را یکی از مهمترین تهدیدهای پیشروی این صنعت دانست؛ مسئلهای که میتواند بخش بزرگی از سرمایهگذاریهای انجامشده را از مدار تولید خارج کند.
در چنین شرایطی، آینده فولاد بیش از آنکه به ساخت ظرفیتهای جدید وابسته باشد، به توان صنعت برای حفظ تولید، مدیریت ریسک، تأمین انرژی و نقدینگی و بازتعریف سیاستهای زنجیرهای گره خورده است؛ موضوعی که ضرورت بازنگری در مدل حکمرانی این صنعت را بیش از گذشته برجسته میکند.
