اکو ایران: حتی اگر حتی بهترین سناریو‌های ممکن در ونزوئلا رخ دهد، یعنی یک دموکراسی باثبات، نفت‌خیز و طرفدار آمریکا در این شکل بگیرد، تمایل دولت آمریکا نیز برای کنترل منطقه، بیشتر خواهد شد.
به گزارش اکو ایران به نقل از اقتصادنیوز، در ۲۲ فوریه سال ۲۰۲۲، هنگامی که ولادیمیر پوتین بخش‌هایی از شرق اوکراین را مستقل از این کشور اعلام کرد و نیروهای روسیه را به‌عنوان حافظ صلح به‌آن فرستاد، دونالد ترامپ با تحسین گفت: «این یک اقدام بسیار هوشمندانه بود، ما هم می‌توانیم این روش را در مرز‌های جنوبی به‌کار ببریم.
استیون ورتهایم در گاردین نوشت: دونالد ترامپ در آن لحظه نمی‌دانست که اظهارات پوتین، آغاز یک جنگ تمام‌عیار است؛ جنگی که حالا چهار سال به‌ درازا کشیده و موجب قربانی شدن بیش از ۱.۵ میلیون نفر شده است. شرایط امروز هم همین است؛ او نمی‌داند که چه فاجعه‌ای را در ونزوئلا رقم زده است.

درس‌های تاریخ

ونزوئلا اوکراین نیست. این کشور هیچ شباهتی به افغانستان، عراق یا لیبی هم ندارد. ترامپ با صدور دستور حملات نظامی برای دستگیری نیکولاس مادورو، کشوری ۲۸ میلیون نفری را وارد یک بحران شدید کرده است.

رئیس‌جمهور آمریکا یکی از مهم‌ترین درس‌های تاریخ سیاست خارجی آمریکا را نادیده گرفته است؛ این‌که جنگ‌های تغییر رژیم آسان شروع می‌شوند، ولی سخت به موفقیت می‌رسند.

ونزوئلا سقوط کرده یا...؟

تا این لحظه، ترامپ تنها موفق به دستگیری رئیس دولت ونزوئلا شده است و خبری از سرنگونی حکومت نیست. در سخنرانی اعلام جنگ، او خود را قهرمان معرفی کرد و از قدرت نظامی عظیم آمریکا گفت؛ گویی که او تجربه تاریخی شکست‌های پس از پیروزی‌های نظامی موفقت مثل بغداد را فراموش کرده است. ترامپ در ادامه گفت: ما این کشور را اداره خواهیم کرد.

این جملات به این معنی است که او آماده است تا نیروهای زمینی آمریکا را به خاک ونزوئلا اعزام کند و نفت این کشور را استخراج کند.

برنامه اول ترامپ این بود که معاون مادورو، دِلسِی رودریگز، در قدرت باقی بماند تا به آمریکا کمک کند.اما رودریگز کمتر از دو ساعت بعد از حمله گفت که مادورو هنوز رهبر قانونی ونزوئلاست و آمریکا را متجاوز و امپریالیست نامید.

ترامپ قصد داشت با این حمله نشان دهد که آمریکا بر کل منطقه سلطه دارد. او مدعی شد: برتری آمریکا در نیم‌کره غربی هرگز به چالش کشیده نخواهد شد.

در راهبرد امنیت ملی جدید، دولت ترامپ چیزی به نام نسخه ترامپ از دکترین مونرو را معرفی کرده است؛ راهبردی که به آمریکا اجازه می‌دهد تا هر نوع نفوذ قدرت‌های غیرآمریکایی را از این قاره پاک کند. این دکترین اکنون شروع به کار کرده و هنوز به صورت کامل عملیاتی نشده ست.

از ادعای جنگ با تروریسم تا مواد مخدر

حمله به ونزوئلا نشان داد که آمریکا قصد دارد تا جنگ با تروریسم در خاورمیانه را، به جنگ با کارتل‌ها و قاچاق مواد مخدر در آمریکای لاتین تبدیل کند.

ترامپ تعریف گسترده‌ای از تهدید دارد و آن را به دشمن داخلی هم تعمیم می‌دهد. او حتی وسط سخنرانی درباره ونزوئلا، درباره نیروهایی که برای گشت‌زنی در شهرهای آمریکا فرستاده بود صحبت کرد.
 

فردا نوبت کیست؟

هدف امروز کاراکاس بود. اما هدف بعدی چه خواهد بود؟ به‌نظر می‌رسد که ترامپ یک لیست آماده شده دارد. ترامپ گفته که به‌زودی کنترل قاچاقچیان و کارتل‌های مکزیک را به‌دست می‌گیرد. در این میان، وزیر خارجه آمریکا، مارکو روبیو، به کوبا هم هشدار داده که باید مراقب خودش باشد.

شانس ترامپ رو به پایان است؟

حتی اگر حتی بهترین سناریو‌های ممکن در ونزوئلا رخ دهد، یعنی یک دموکراسی باثبات، نفت‌خیز و طرفدار آمریکا در این کشور شکل بگیرد، تمایل دولت آمریکا نیز برای کنترل منطقه، بیشتر خواهد شد. چنین موفقیتی می‌تواند ترامپ را برای مداخله و بازسازی امور دیگر کشورها جسورتر و تندتر کند.

تجربه تاریخی اما نشان می‌دهد که بهترین سناریو‌ها به ندرت اتفاق می‌افتند و دوران خوش شانسی ترامپ در حملات سریع نظامی، رو به پایان است.

او در دوره اول ریاست‌جمهوری خود گفته بود: ملت‌های بزرگ وارد جنگ‌های بی‌پایان نمی‌شوند. حالا باید پرسید: آمریکای مدنظر ترامپ دقیقا کدام ملت است؟