بهنوشتهی NationalSecurityJournal، برنامهی NGAD با چالشهای متعددی روبهرو است؛ از محدودیتهای بودجهای گرفته تا تردید برخی کارشناسان دربارهی کارایی جنگندههای سرنشیندار نسل ۶. توسعهی موتورهای چرخهی تطبیقی، حسگرهای پیشرفته، نسل جدید تسلیحات و سامانههای ارتباط دادهای فراتر از دیتالینکهای فعلی، از مهمترین موانع فنی این پروژه محسوب میشوند.
بااینحال، چین چندان تحتتأثیر برنامهی آمریکا قرار نگرفته است. پکن ادعا میکند از دسامبر ۲۰۲۴ (آذر و دی ۱۴۰۳) دو جنگندهی نسل ۶ خود شامل Chengdu J-36 و Shenyang J-50 را به پرواز درآورده است و اکنون در مرحلهی آزمایشهای پروازی فعال قرار دارد. گزارش وزارت جنگ آمریکا در دسامبر ۲۰۲۵ (آذر و دی ۱۴۰۴) نیز اشاره میکند که این پروژهها از مرحلهی مفهومی عبور کردهاند و احتمال دستیابی به قابلیت عملیاتی اولیه آنها در میانهی دههی ۲۰۳۰ وجود دارد. چین میگوید جنگندهی F-47 آمریکا همین حالا «منسوخ» است.
برخی تحلیلگران نظامی چینی ازجمله ژانگ شوئهفنگ، معتقدند طراحی F-47 در نگاه نخست ویژگیهای متعارف یک جنگندهی نسل ۶ را دارد: حذف سکان عمودی برای کاهش سطح مقطع راداری، بدنهی لیفتینگبادی و دماغهی تخت؛ اما آنها وجود پیشبالهای جلویی را نقطهضعف احتمالی در پنهانکاری این هواپیما میدانند و تأکید میکنند که طراحیهایی مانند نوکبالهای متحرک در J-36 و J-50 رویکرد مدرنتری برای حفظ پایداری پروازی بدون افزایش بازتاب راداری محسوب میشود.
در شرایطی که رقابت هوایی میان واشنگتن و پکن وارد فاز تازهای شده است، آیندهی F-47 نهتنها به عبور از چالشهای فناورانه، بلکه به تصمیمات سیاسی و بودجهای نیز وابسته خواهد بود؛ مسیری که میتواند توازن قدرت هوایی دهههای آینده را تعیین کند.
