جواد مجابی بعد از یک دوره بیماری سخت، امروز شنبه 17 شهریور بعد از یک دوره بیماری درگذشت. خانوادهی جواد مجابی درگذشت این نویسنده و هنرمند را تایید کردند و اعلام کردند فعلا مراسم تشییع برگزار میشود.
او ۲۲ مهر ۱۳۱۸ در قزوین متولد شد و از دههی ۱۳۴۰ فعالیت ادبی و هنری خود را آغاز کرد. او در طول بیش از شش دهه فعالیت، در حوزههای شعر، داستان، رمان، طنز، نقد ادبی و هنری و نقاشی آثار متعددی خلق کرد و از چهرههای شناختهشدهی فرهنگ معاصر ایران بود.
مجابی فعالیت حرفهای خود را در مطبوعات نیز دنبال کرد و در کنار نوشتن، به پژوهش و نقد هنر و ادبیات پرداخت. گسترهی فعالیت او سبب شد نامش در چند حوزهی فرهنگی و هنری ایران مطرح باشد.
او مدتی در روزنامه اطلاعات دبیر بخش فرهنگ و هنر نیز بود و با مجلاتی ادبی مهمی چون فردوسی، جهان نو، خوشه، آدینه و دنیای سخن همکاری داشت. این نویسنده، مدتی بعد زمان خود را به ادبیات و خلق رمان اختصاص داد و میتوان گفت در چهل سال گذشته، آثاری که خلق کرده است بیشتر در زمینهی رمان و شعر شکلگرفته است.
این نویسنده در سال ۱۳۵۴ برای روزنامهنگاری و فعالیت در این حوزه جایزه فروغ را دریافت کرد، پس از آن نیز در سال ۱۳۸۲ جایزهی بیژن جلالی را برای نقد دریافت کرد.
جواد مجابی یکی از منتقدان مطرح در حوزه تجسمی بوده و در این زمینه آثار متعددی نوشته است، علاوه بر این آثار تولیدی متعددی در نقاشی و کاریکاتور از خود بهجای گذاشته است، از جواد مجابی باتوجه به درونمایه بعضی از آثارش، بهعنوان طنزپرداز ایرانی نیز یاد میشود.
یکی از مهمترین آثار او در این زمینه، کتاب دو جلدی «نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران» است که در سال ۱۳۹۵ منتشر شد. این اثر با حدود ۸۰۰ صفحه، تاریخ هنرهای تجسمی معاصر ایران از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۹۰ را با رویکردی تاریخی و تحلیلی بررسی میکند.
در حوزهی شعر، نخستین مجموعهی شعر او با عنوان «فصلی برای تو» منتشر شد. او در ادامه مجموعههایی در شعر و طنز منتشر کرد و در داستاننویسی نیز آثاری چون «باغ گمشده»، «روایت عور»، «در این هوا» و «گفتن در عین نگفتن» را به کارنامهی خود افزود. مجموعهی آثار داستانی او در سالهای مختلف بارها منتشر و بازچاپ شدهاند.
مجابی در حوزهی طنز نیز یکی از چهرههای شناختهشدهی ادبیات معاصر است و طنز را در قالبهای مختلف ادبی و هنری دنبال کرد. نقد و پژوهش دربارهی هنرهای تجسمی نیز بخش مهمی از فعالیت فرهنگی او بود و نوشتههای او دربارهی نقاشی و هنرمندان معاصر در نشریات و کتابهای مختلف منتشر شده است.
او در سالهای پایانی زندگی نیز به فعالیت هنری ادامه داد. در سال ۱۴۰۵ و در دورهای که در بیمارستان ایرانمهر بستری بود، مجموعهای از نقاشیهای او با عنوان «شبهای سفید بیمارستان و من» به نمایش درآمد؛ آثاری که از تداوم فعالیت هنری او در سالهای پایانی زندگی حکایت داشت.
جواد مجابی از چهرههای نسل نویسندگان و هنرمندانی بود که ادبیات، هنرهای تجسمی، مطبوعات و نقد فرهنگی را در کنار یکدیگر تجربه کردند و آثار او طی چند دهه در جریانهای مختلف فرهنگی ایران حضور داشت.
