به گزارش اکوایران- بازگشایی و حمایت دولت استرالیا از این پروژه، تنها یک طرح معدنی برای افزایش تولید نیست، بلکه بخشی از راهبرد کشورهای غربی برای کاهش وابستگی به چین در زنجیره تأمین فلزات راهبردی محسوب میشود؛ زنجیرهای که نقش حیاتی در صنایع دفاعی، هوافضا، انرژی و فناوریهای نوین دارد.
فعالیت معدن دلفین به سال ۱۹۱۷ بازمیگردد؛ زمانی که همزمان با جنگ جهانی اول، تقاضا برای تنگستن به دلیل کاربرد گسترده در صنایع نظامی افزایش یافته بود. این معدن در دهههای بعد نیز، بهویژه در دوران جنگ جهانی دوم و سپس جنگ سرد، یکی از منابع مهم تأمین تنگستن در بازار جهانی بود.
با این حال، کاهش قیمت جهانی تنگستن و افزایش عرضه ارزانقیمت چین باعث شد فعالیت معدن در سال ۱۹۹۲ متوقف شود. طی سه دهه پس از تعطیلی، تلاشهای متعددی برای احیای این معدن انجام شد، اما شرایط بازار و نبود توجیه اقتصادی کافی مانع از راهاندازی دوباره آن شد.
چرا دلفین دوباره مهم شده است؟
اهمیت دوباره معدن دلفین بیش از آنکه ناشی از یک تصمیم اقتصادی باشد، نتیجه تغییرات ژئوپلیتیکی در بازار مواد معدنی است.
چین امروز حدود ۸۰ درصد تولید و فرآوری جهانی تنگستن را در اختیار دارد و در سالهای اخیر، در چارچوب رقابت فزاینده با غرب، محدودیتهایی بر صادرات برخی مواد معدنی راهبردی اعمال کرده است. این وضعیت باعث شده ایالات متحده، استرالیا و متحدان آنها توسعه منابع جایگزین و ایجاد زنجیرههای تأمین مستقل را به یک اولویت امنیتی تبدیل کنند.
از سوی دیگر، رشد صنایع دفاعی، تولید خودروهای برقی، تجهیزات هوافضا و فناوریهای پیشرفته، تقاضا برای تنگستن را افزایش داده است. ویژگیهای منحصربهفرد این فلز، از جمله نقطه ذوب بسیار بالا و مقاومت زیاد، آن را به مادهای کلیدی در تولید ابزارهای صنعتی، قطعات نظامی و تجهیزات پیشرفته تبدیل کرده است.
تنگستن، فلزی کوچک با اهمیت راهبردی بزرگ
اهمیت معدن دلفین زمانی بیشتر مشخص میشود که نقش چین در بازار جهانی تنگستن مورد توجه قرار گیرد. چین نهتنها بزرگترین تولیدکننده این فلز در جهان است، بلکه بخش عمده ظرفیت فرآوری و تبدیل آن به محصولات با ارزش افزوده بالاتر را نیز در اختیار دارد.
در شرایطی که رقابت فناوری و ژئوپلیتیکی میان آمریکا و چین تشدید شده، کشورهای غربی تلاش میکنند وابستگی خود به منابع چینی را در حوزه مواد معدنی حیاتی کاهش دهند.
از این منظر، احیای معدن دلفین تنها یک پروژه استخراجی نیست؛ بلکه بخشی از یک برنامه گستردهتر برای افزایش تابآوری زنجیره تأمین، تقویت امنیت صنعتی و تضمین دسترسی به مواد اولیه مورد نیاز صنایع دفاعی و فناوریهای آینده محسوب میشود.
