اکوایران: رحمان قهرمان‌پور، کارشناس مسائل بین‌الملل، در برنامه «مناظره سیاسی» باشگاه سیاستمداران با اشاره به توافق اسلام‌آباد گفت: آمریکا با این تصور وارد جنگ شده بود که می‌تواند به پیروزی راهبردی دست پیدا کند، اما در نهایت به این هدف نرسید و درگیر مسئله اعتبار خود شد. به همین دلیل، در توافق اسلام‌آباد امتیازاتی به ایران داد؛ امتیازاتی که حتی در آن زمان درباره میزان تحقق آن‌ها، از جمله در موضوع تحریم‌های ثانویه، تردیدهایی وجود داشت.
او با تأکید بر شکننده بودن توافق اسلام‌آباد افزود: فضای حاکم بر روابط ایران و آمریکا آکنده از بی‌اعتمادی است. در هر دو کشور این نگاه وجود دارد که طرف مقابل باید امتیازات بزرگ‌تری بدهد. در ایران نیز این تصور وجود دارد که آمریکا به دنبال تغییر رژیم است؛ در مقابل، مخالفان توافق در آمریکا معتقدند که نمی‌توان با جمهوری اسلامی به توافق پایدار رسید.
این کارشناس مسائل بین‌الملل ادامه داد: همین فضای بی‌اعتمادی باعث شده است که حتی اقدامات مثبت طرف مقابل نیز به‌جای آنکه نشانه‌ای از پیشرفت تلقی شوند، از منظر بدبینی ارزیابی شوند. به همین دلیل، در جریان مذاکرات نیز هر دو طرف همچنان احتمال اقدام نظامی را در نظر دارند. پیش از جنگ ۴۰ روزه، آمریکا در چارچوب «دیپلماسی اجبار» عمل می‌کرد و پس از آن نیز ایران از رویکردی مشابه پیروی کرده است؛ هرچند برای توصیف این رویکردها از تعابیر متفاوتی استفاده می‌شود.
قهرمان‌پور در ادامه با مخالفت با این دیدگاه که منازعه ایران و آمریکا الزاماً باید با حذف یکی از طرفین پایان یابد، گفت: برخی تحلیلگران، به‌ویژه پس از جنگ ۴۰ روزه و توافق آتش‌بس اسلام‌آباد، معتقدند این منازعه ممکن است به تقابل طولانی‌مدت و پرهزینه‌ای برای آمریکا تبدیل شود. با این حال، پایان این منازعه لزوماً به معنای حذف یکی از دو طرف نیست و نمی‌توان چنین پایانی را قطعی و اجتناب‌ناپذیر دانست.
