رسانهای را میتوان ملی نامید که اولویت نخست آن پی گرفتن منافع عامه مردم باشد و نه جناح یا گرایش سیاسی خاص. از منظر علم اقتصاد منافع مردم زمانی بهصورت پایدار تامین میشود که نظام اقتصادی حاکم بر جامعه مبتنی بر بازار آزاد یا اقتصاد رقابتی باشد.
گزارشهایی که درباره ابعاد فساد و اتلاف منابع اخیراً منتشر شده است، نشان از این واقعیت انکارناپذیر دارد که برداشتن تحریمهای اقتصادی شرط لازم برای اصلاح اقتصادی، حداقل در حوزه نفت و گاز و تجارت خارجی است. تا زمانی که تحریمها باقی است، دور زدن تحریمها هم عملا ضرورتی اجتنابناپذیر خواهد بود و دور زدن تحریمها طبیعتا متضمن نتایج اسفبار اقتصادی است. اخیرا عضوی از شورای عالی انقلاب فرهنگی به درستی هشدار داده که «فروش موازی نفت از مسیرهایی غیر از شرکت ملی نفت آسیب زیادی به منافع ملی زده است. وقتش رسیده شورای سران یا شعام جلوی این رویه فسادزا و ناکارآمد را بگیرند.» هشدار وی با این پرسش ادامه مییابد «تمام فساد نفت در حمل از ایران تا مقصد است.
دکتر موسی غنی نژاد اقتصاددان به بررسی کتاب مهم لودویگ میزس میپردازد که به ناکامیهای لیبرالیسم و ظهور دولتگرایی در بحبوحه جنگ جهانی دوم اشاره دارد.
برای رفع تحریمها و بهبود وضعیت اقتصادی، نباید دوباره به مسیر مذاکرات تکراری و سیاسی گذشته بازگشت. در شرایطی که مردم، فعالان اقتصادی و بخش خصوصی خواهان گشایش در روابط بینالمللی هستند، راهحل میتواند از دل گفتوگوهای اقتصادی میان بخش خصوصی ایران و نهادهای اقتصادی آمریکا بیرون بیاید؛ گفتوگوهایی که بر پایه منافع متقابل شکل میگیرند، نه منطق فشار و بازیهای سیاسی.
جنگ تحمیلی ۱۲روزه علیه ایران یک بار دیگر اهمیت اصل بنیادین آزادی را به نمایش گذاشت. زمانی که جنگ آغاز شد، بهویژه پس از آنکه تهران به طور علنی از سوی مهاجمان مورد تهدید جدی قرار گرفت، برخی از شهروندان به طور کاملا طبیعی و عاقلانه، بهویژه خانوادههایی که فرزندان کوچک داشتند تهران را به مقصد شهرهای دیگر ترک کردند؛ و البته اکثریت بسیار بزرگی به هر دلیل ترجیح دادند در تهران بمانند.
در وضعیت جنگ تحمیلی اسرائیل به ایران و در شرایطی که دولتهای اکثریت قریب به اتفاق کشورهای غربی و در رأس آنها ایالات متحده آمریکا که دیگر مستقیما وارد جنگ شده است، عملا طرف کشور مهاجم را گرفتهاند، کشور ما در مجامع بینالمللی مانند سازمان ملل متحد و آژانس بینالمللی انرژی اتمی گوش شنوایی در مقابل خود نمیبیند. در این شرایط به نظر میرسد اتخاذ دو تدبیر اصولی و موثر ضرورت مبرم دارد: یکی مخاطب قرار دادن افکار عمومی جهانیان به منظور ایجاد فشار روی دولتهایی که طرف کشور مهاجم را گرفتهاند و دیگری فراهم آوردن زمینههای لازم برای گسترش و تحکیم اتحاد میان اقشار و آحاد ملت ایران.
حمله نظامی بامداد ۲۳خرداد اسرائیل به ایران، با هر حسابی در چارچوب روابط بینالملل، تجاوزی آشکار به حاکمیت ملی ایران و اقدامی بهغایت وحشیانه و غیرانسانی است. از اینرو ملت بزرگ ایران برای حفظ حاکمیت خود باید با تمام قوا ایستادگی و هوشمندانه با آن مقابله کند. جای بسیار تاسف است که اکثریت قریب به اتفاق کشورهای مدعی دموکراسی لیبرال و حقوقبشر، با سکوت یا گفتارهای مبهم و کلی از این تجاوز آشکار و نقض قوانین بینالمللی با وقاحت آشکار عملا جانبداری میکنند. دولت اسرائیل به عنوان متجاوز و آغازکننده جنگ، مسوول همه خسارتهای جانی و مالی واردشده به دو طرف این جنگ است.
سفر دونالد ترامپ به سه کشور حوزه خلیجفارس و قراردادهای اقتصادی عظیمی که این کشورها با دولت ایالات متحده آمریکا بستند، مباحث گوناگونی در محافل فکری برانگیخت. این مباحث اساسا ناظر به چگونگی استفاده از درآمدهای نفتی برای ایجاد ثروت و رفاه برای شهروندان یا بهطور خلاصه توسعه اقتصادی است.
سوسیالیستها معتقدند: با هوش مصنوعی، دادههای کلان و یادگیری میتوان با بازارها شبیه سازی داشت و این فناوری های نوین میتوانند جانشین قیمت در بازار شوند. اما اقتصاددانان طرفدار بازار نگاه دیگری دارند.
