بازار جهانی برنج در سال ۲۰۲۵ یکی از آرامترین دورههای خود در شش سال اخیر را تجربه میکند؛ جایی که طبق گزارش فائو، قیمتها به پایینترین سطح از سال ۲۰۱۹ رسیدهاند.
اما در ایران، همین محصول استراتژیک به نمادی از بیثباتی، التهاب و تصمیمهای ناهماهنگ تبدیل شده است.
ریشه این تناقض را باید در زنجیرهای از سیاستهای نادرست جستوجو کرد؛ از قیمتگذاری دستوری که انگیزه تولید را تضعیف کرد و قاچاق معکوس را رقم زد، تا تنظیم بازاری که بیش از حد به واردات وابسته شد اما در اجرا با تأخیر، کمبود ارز و افزایش هزینهها مواجه بود.
حذف ارز ترجیحی، این چرخه معیوب را تکمیل کرد و شوک تازهای به بازار داد.
در نهایت، فاصله میان منطق اقتصادی و سیاستگذاری دستوری، بازاری را شکل داده که نه به نفع تولیدکننده است و نه به سود مصرفکننده؛ بازاری که در آن، ارزانترین برنج جهان به گرانترین تجربه داخلی تبدیل شده است.
