نتایج این بررسی نشان میدهد که در ۲۳ استان از مجموع ۳۱ استان کشور، خوراکیها سهم بیشتری نسبت به کالاها و خدمات غیرخوراکی در شکلگیری تورم داشتهاند. به بیان دیگر، بخش عمده افزایش هزینههای زندگی در این استانها از مسیر رشد قیمت مواد غذایی و اقلام مصرفی روزمره به خانوارها تحمیل شده است. این الگو بهویژه در بسیاری از استانهای غربی کشور مشاهده میشود؛ مناطقی که در اردیبهشتماه با تورم نقطهبهنقطه بسیار بالا مواجه بودهاند.
بررسیها نشان میدهد در برخی از این استانها، تورم نقطهبهنقطه از مرز ۱۰۰ درصد نیز عبور کرده است؛ به این معنا که سطح عمومی قیمتها نسبت به مدت مشابه سال گذشته بیش از دو برابر شده است. در چنین شرایطی، افزایش قیمت خوراکیها فشار بیشتری بر خانوارها، بهویژه دهکهای کمدرآمد، وارد میکند؛ زیرا بخش قابل توجهی از درآمد این گروهها صرف تامین نیازهای غذایی میشود.
در مقابل، در ۸ استان کشور، عمدتاً استانهای حاشیه دریای خزر، تهران و برخی استانهای پیرامونی آن، سهم غیرخوراکیها در تورم بیشتر بوده است. این موضوع نشان میدهد هزینههایی مانند مسکن، حملونقل، خدمات و سایر کالاهای غیرخوراکی نقش پررنگتری در افزایش هزینههای زندگی ساکنان این مناطق داشتهاند.
اگرچه منشأ تورم در استانهای مختلف متفاوت است، اما نتیجه نهایی در سراسر کشور یکسان به نظر میرسد؛ کاهش قدرت خرید خانوارها و افزایش فشار معیشتی بر اقشار مختلف جامعه.
