تحلیل ساختار هزینههای خانوار شهری نشان میدهد که در سال گذشته، بهطور میانگین ۷۲.۱ درصد از کل هزینههای خانوار به اقلام غیرخوراکی اختصاص یافته است. بررسی این شاخص به تفکیک دهکهای درآمدی، تبیینکننده تفاوت در الگوی تخصیص منابع است؛ بهطوریکه سهم هزینههای غیرخوراکی از کل سبد خانوار در دهک اول معادل ۶۷.۳ درصد و در دهک دهم ۷۸ درصد گزارش شده است.
اگرچه سهم نسبی هزینههای غیرخوراکی در دهکهای بالا بیشتر است، اما ترکیب این هزینهها حاکی از نابرابری ساختاری است. خانوارهای واقع در دهکهای پایین درآمدی، بخش عمدهای (تا ۷۳ درصد) از هزینههای غیرخوراکی خود را صرف تأمین مسکن و اجارهبها میکنند، که این امر انعطافپذیری بودجه آنها را در مواجهه با شوکهای قیمتی به حداقل میرساند. در مقابل، دهکهای بالای درآمدی سهم قابلتوجهی از مخارج غیرخوراکی خود را به بخشهایی نظیر حملونقل (۱۱ درصد در برابر ۵ درصد دهک اول) و خدمات تخصیص میدهند.
این الگو در سطح گروههای شغلی و تعداد اعضای شاغل خانوار نیز مشهود است؛ کارمندان خدماتی و فروشندگان سهم بالاتری از بودجه خود را معطوف به مسکن میسازند. این دادهها دلالت بر آن دارد که پایداری معیشت خانوارهای کمدرآمد و مزدبگیر بهشدت تحت تأثیر تورم بخش مسکن و کالاهای غیرخوراکی قرار دارد و سیاستگذاریهای کلان اقتصادی نیازمند بازنگری در حوزه کنترل هزینههای پایه است.