وقتی طرف مقابل زمستان سختی در پیش دارد، نباید منتظر زمستان بمانید؛ باید از فرصت زمانی موجود برای رسیدن به توافق استفاده کنید. حتی در آن مقطع، فرانسه حاضر شد برای تأمین گاز به منطقه تحت کنترل داعش در یمن برود، اما با ایران به توافق نرسد. بنابراین اصل «زمستان سخت» درست بود، اما استفاده از آن برای عقب انداختن مذاکرات اشتباه بود.
در مذاکرات آن دوره نیز بارها تأکید کردم که فرصت طلایی توافق با غرب، فاصله میان پیروزی و آغاز به کار دولت شهید رئیسی بود. حتی متن وین ۶ به‌مراتب بهتر از توافق گام‌به‌گام اسفند ۱۴۰۰ بود و می‌توانست مبنای تفاهم قرار گیرد.
در شرایط جنگ نیز مسئله زمان اهمیت داشت. من تأکید می‌کردم که ایران نباید تا جولای توافقی را اجرا کند؛ زیرا جولای نقطه‌ای حساس برای ذخایر کشورهای عضو آژانس بین‌المللی انرژی بود و ادامه روند برداشت ذخایر می‌توانست بازار انرژی را با شوک مواجه کند.
با این حال، ایران پیش از رسیدن به جولای به توافق رسید. به نظر من، یکی از بهنگام‌ترین اقدامات دیپلماسی ایران در این دوره همین بود؛ زیرا اگر توافق به جولای موکول می‌شد، طرف مقابل می‌توانست راه‌حلی برای مشکل خود پیدا کند و اهرم زمانی ایران از بین برود.
