موسی غنینژاد، اقتصاددان، در میزگرد اکوایران: صدا و سیما یک نهاد انحصاری است که طبق قانون اساسی بهصورت کامل انحصار رادیو و تلویزیون کشور را در اختیار دارد. بهنظر من این سازمان در طول چهل و هفت سال گذشته، هیچوقت وظیفه خود را به درستی اجرا نکرده است و در هیچ زمانی نماینده واقعی ملت ایران نبوده و صرفا رسانهای برای یک جریان سیاسی خاص بوده است.
فاجعه این است که این نهاد مهم باوجود بودجه بسیار زیادی که دریافت میکند و تعداد بالای کارکنانی که در حد چهل هزارنفر هم تخمین زده میشود داشته باشد، با کاهش استقبال مردم، عملا مرجعیت خود را از دست داده و بهصورت کاملا ناکارآمد اداره میشود. مقصر اصلی این که مردم به سمت شبکههای خارجی ماهوارهای میروند هم همین نهاد انحصارگر است.
صدا و سیمای ما نهتنها صدای عموم مردم را منعکس نمیکند بلکه مثل تریلی از روی اعصاب مردم رد میشود؛ این باعث تشنج در جامعه میشود. در حالی که همه اقشار جامعه میبایست در این نهاد ملی که منعکسکننده افکار عمومی است، بتوانند حرف خود را آزادانه بیان کنند تا این رسانه، به معنی واقعی، نماینده ملت ایران باشد.
