این در حالی است که افغانستان از نظر ذخایر سنگآهن، یکی از کشورهای مستعد منطقه به شمار میرود. برآوردهای سازمان زمینشناسی آمریکا (USGS) و مطالعات وزارت معادن افغانستان از وجود حدود ۲ تا ۲.۲ میلیارد تن ذخایر شناساییشده سنگآهن حکایت دارد و برخی برآوردهای اکتشافی حتی این رقم را تا ۴.۵ میلیارد تن نیز تخمین زدهاند. معدن حاجیگک در بامیان، بهعنوان بزرگترین ذخیره شناختهشده کشور، در کنار معادن غور، هرات، فاریاب، زابل، بدخشان، بلخ و سمنگان، ظرفیت قابلتوجهی برای تأمین خوراک صنعت فولاد دارد.
با این حال، نبود حلقههای بالادستی زنجیره ارزش شامل استخراج، فرآوری، تولید کنسانتره، گندله و آهن اسفنجی، مهمترین مانع توسعه این صنعت محسوب میشود. بسیاری از فعالان صنعت فولاد افغانستان نیز معتقدند بدون آغاز بهرهبرداری گسترده از معادن داخلی، رشد پایدار این صنعت امکانپذیر نخواهد بود.
آیا برنامه توسعه فولاد افغانستان میتواند این کشور را به یکی از بازیگران جدید بازار منطقه تبدیل کند یا وابستگی به واردات همچنان ادامه خواهد داشت؟
