تولید فولاد در جهان از تقاضا پیشی گرفته و این شکاف می‌تواند رقابت در بازارهای جهانی را وارد مرحله تازه‌ای کند. در همین راستا، ۳۰ سپتامبر، ۲۸ اقتصاد عضو مجمع جهانی مازاد ظرفیت فولاد در سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، بر سر توافقی به نام «چارچوب میلواکی» به تفاهم رسیدند؛ چارچوبی برای مقابله با تولید مازاد و محدود کردن پیامدهای آن برای تجارت جهانی.
اما ابعاد این بحران چقدر است؟ طبق گزارش چشم‌انداز فولاد OECD در سال ۲۰۲۶، ظرفیت مازاد جهانی فولاد از حدود ۶۰۱ میلیون تن در سال ۲۰۲۵ ممکن است تا سال ۲۰۲۸ به ۷۴۵ میلیون تن برسد. در شرایطی که رشد تقاضا محدود است و ظرفیت‌های جدید همچنان در حال توسعه‌اند، فشار بر قیمت‌ها افزایش می‌یابد و تولیدکنندگانی که از حمایت دولتی برخوردار نیستند، با رقابت دشوارتری روبه‌رو می‌شوند.
چین در مرکز این مناقشه قرار دارد؛ بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد جهان که صادراتش در سال ۲۰۲۵ به رکورد ۱۳۱ میلیون تن رسید. با این حال، چین و هند، دو بازیگر مهم بازار فولاد، عضو این توافق نیستند. همین مسئله پرسشی اساسی ایجاد می‌کند: آیا چارچوب میلواکی بدون مشارکت آن‌ها می‌تواند مازاد تولید را مهار کند؟
از سوی دیگر، تشدید اقدامات ضددامپینگ، محدودیت‌های تجاری و افزایش تعرفه‌ها ممکن است به تولیدکنندگان داخلی کمک کند، اما هزینه مواد اولیه را برای صنایعی مانند خودروسازی و ساختمان بالا می‌برد و مسیر تجارت را تغییر می‌دهد.
آیا این توافق راهی برای حل بحران مازاد تولید است یا آغاز دور تازه‌ای از حمایت‌گرایی تجاری؟
