به گزارش اکوایران به نقل از انتخاب، روزنامه فرانسوی لوفیگارو نوشت: امارات متحده عربی که نگران تهدید ایران است، برای تأمین امنیت مرزها و چاههای نفت خود از فناوری اسرائیل استفاده میکند.
در دل کویر، دیوار اُخرایی رنگی که مرز با سلطاننشین عمان را مشخص میکند، برای دو کنجکاوی که نزدیک پست مرزی «هیلی» صحبت میکنند، بیاهمیت به نظر میرسد. آنها به هیچ وجه تصور نمیکنند که این دیوار تا حد زیادی با استفاده از فناوریهای ساخته شده که از اسرائیل آمده است؛ کشوری که امارات با آن روابط دیپلماتیک ندارد.
در ادامه این مطلب آمده: اگر یکی از آنها این «دیوار هوشمند» مملو از حسگرها را لمس کند، دوربینهای مخفی کوچکترین حرکت و مشخصات صورت او را ثبت میکنند و این دادهها بلافاصله به پروندههای سرویسهای اطلاعاتی و پلیس منتقل میشود. اما مهمتر از آن، بلافاصله نیروهای امنیتی را به حرکت درمیآورد؛ قابلیتی که مثلاً در دوربینهای فیلمبرداری از تروریستهای حملهکننده به متروی لندن در سال ۲۰۰۵ وجود نداشت.
یک مقام اماراتی که خواست نامش فاش نشود، تأیید میکند: «درست است، ما بیش از حد به منشأ تأمینکنندگانمان حساس نیستیم. ما یک اولویت داریم: به دست آوردن آخرین فناوری برای دفاع از قلمرو خود. ما عملگرا هستیم. ما پول داریم. به دنبال کسی هستیم که بتواند سیستمی حفاظتی یکپارچه و قابل بهروزرسانی منظم به ما تحویل دهد.» و در این زمینه، صنعت اسرائیل پیشرو است، به ویژه در زمینه پهپادها؛ هواپیماهای بدون سرنشینی که ابوظبی برای محافظت از چاههای نفت و فردا از نیروگاه هستهای خود (اولین نیروگاه در شبهجزیره عربستان) تهیه کرده است. این مقام اماراتی خاطرنشان میکند: «این یک مفهومی نیست که اسرائیلیها به ما میفروشند، بلکه تجهیزات عملیاتی است.»
در سواحل خلیج فارس، درگیری اسرائیل و فلسطین بسیار دور به نظر میرسد. خطیر مساعد، مشاور مالی حاکم امارت همسایه رأسالخیمه، میگوید: «اماراتیها واقعاً کینهای از اسرائیل ندارند.» او خود پیشنهادهایی از بازرگانان اسرائیلی (که دارای پاسپورت آمریکایی یا بریتانیایی نیز هستند) دریافت کرده است. امارات از حمله تلافیجویانه ایران به تأسیسات نفتی خود (در صورت بمباران غربی سایتهای هستهای تهران) میترسد. ابوظبی به فرانسه حق تأسیس پایگاه نظامی اعطا کرده، اما همچنین وارد یک «برنامه اطلاعاتی مبتنی بر تصویر» بلندپروازانه شده است که منافع اسرائیلی در آن دیده میشود.
ژنرال خالد البوعینین، فرمانده پیشین نیروی هوایی امارات، میگوید: «ما سرمایهگذاری زیادی روی سیستمهای هشدار پیشرفته میکنیم. برای ما، این مسئله بقا است. نگاه کنید در سال ۱۹۹۰ برای کویت چه اتفاقی افتاد. او چنین سیستم هشداردهندهای نداشت و یک روز صبح کویتیها با ارتش عراق از خواب بیدار شدند که تقاطعهای پایتختشان را کنترل میکرد.»
برای اولین بار در ژانویه، اوزی لانداو، وزیر اسرائیلی مسئول زیرساختهای ملی، به ابوظبی سفر کرد. وزارت امور خارجه اسرائیل پس از سفر همراه با حوادث جزئی، تأکید کرد: «این به معنای عادیسازی روابط نیست.» تلویزیون محلی در پخش خود، هیئت اسرائیلی را به دام انداخت. در لابی هتلشان، اعضای هیئت از برداشتن کارتهای شناسایی خود که ستاره داوود بر آنها نقش بسته بود، خودداری کردند. با این حال، این ناهماهنگیها مرحله بعدی فرایند یکپارچگی را زیر سؤال نمیبرد: گشایش یک نمایندگی دائمی اسرائیل نزد IRENA.
به لطف IRENA و نیروگاه هستهای غیرنظامی خود، ابوظبی میخواهد وجود داشته باشد. اما یک اقتصاددان غربی هشدار میدهد: «دیپلماسی ابوظبی هنوز بر این ایده استوار است که باید با همه، ترجیحاً از طریق تجارت، رابطه مثبت ایجاد کرد.» پس آیا آنها پیشگام هستند یا «خیانتکاران» به آرمان عرب؟ «این برای آنها اهمیتی ندارد.»
